Μαγεία ή Θαύμα;

πέρα από τη λύπη και την χαρά
κατοικεί η Αγάπη

απαισιόδοξο το μήνυμα της συνήθειας,
σαν μια μελωδική γραμμή δίχως λόγο ύπαρξης

πλάθοντας την καθημερινότητα, δεν αναμένεις το μοναδικό
το αναμενόμενο γίνεται πρωτοφανές
το μοναδικό γίνεται αχρείαστο

ο στόχος της ύπαρξης,
η επιθυμία για επιθυμία
κινούν τους τροχούς της ζωής
[γι’ αυτό υπάρχουν αυτές οι σειρές]

απαραίτητο το μάθημα του πόνου στην κατανόηση του χαδιού
ψεύτικα τα πρόστυχα κόλπα της ζωής,
όπως ένα κομμάτι χαρτί που τσαλακώνεται, σκίζεται και καίγεται για να χαθεί
(τη στιγμή που κατανοηθεί το χάδι)

τί είναι πάνω από την ομορφιά;
…η γοητεία και η γλυκύτητα παλεύουν δημιουργώντας αυτό που η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει, η τέχνη δεν μπορεί να υμνήσει…
ούτε αιτία, ούτε παράμετροι, ούτε στόχος, ούτε αποτέλεσμα.
λέγεται Αγάπη.
απλή και αυθόρμητη όπως ένα δάκρυ μετανοίας

γελοία η προσπάθεια απόδειξης του θαυμασμού,
όταν στη θέα αυτού του βλέμματος ο χρόνος χάνεται,
χάνεται η θέληση,
χάνεται η σκέψη,
αναπαύεται στην απλότητα το Είναι.

Δεν είναι απλή ομορφιά αυτή που παραλύει τις αισθήσεις…
Είναι μαγεία.
Ή θαύμα;

Posted in Τέχνη | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

Φθινόπωρο

Πραγματικά είναι δύσκολο να γράψεις κάτι περί έρωτα.

bright skies, dark glows, a visit from nowhere, fallen stars assemble a misty scenery that man cannot realise

laughter for every achievement, tears for every thought, there is the upper limit that human spirit can reach

ability of being, ability of non-being, only a mix out there

and man carries on questioning… «Where do I belong?»

…επειδή απλά η τέχνη δεν πραγματοποιείται όταν υπάρχει στόχος…

Ο βασιλιάς περπατάει ξυπόλητος! Ο βασιλιάς προχωράει ξεβράκωτος! Ο βασιλιάς είναι ολόγυμνος!

Είχα πει ότι βρίσκομαι στην ένωση Φωτός και Σκότους. Μεγάλη αλήθεια. Είμαι μεταξύ της αλήθειας και του ψέματος. Μεταξύ αγνότητας και διαστροφής. Μεταξύ παιδικής ηλικίας και γήρατος. Μεταξύ λογικής και παράνοιας.

Μεταξύ αγάπης και μίσους.

Μεταξύ έμπνευσης και ρουτίνας.

Μεταξύ αναμενόμενου και αυθόρμητου

μεταξύ επανάστασης και συμβιβασμού

μεταξυ βλακειας και σοβαροτητας

καλου και κακου

φωτος και σκοτους

εγωισμου και περηφανειας

Έτσι, το Αηδόνι πίεσε πιο κοντά στο αγκάθι, και το αγκάθι άγγιξε την καρδιά του, και μια άγρια σουβλιά πόνου απλώθηκε μέσα του. Πικρός, πικρός ήταν ο πόνος, και πιο άγρια και πιο άγρια συνέχισε το τραγούδι. Τραγούδησε για την αγάπη που έχει τελειοποιηθεί από το θάνατο, την αγάπη που δεν πεθαίνει στον τάφο.

Το φθινόπωρο είναι η πιο ρομαντική εποχή του χρόνου. Επειδή είναι η πιο ήπια.

Πεθύμησα να περπατήσουμε μαζί……….

2012

μένω κατάπληκτος μπροστά στη σκέψη ότι αυτή τη στιγμή γράφω μια πολύ μικρή σελίδα της ιστορίας του κόσμου, στο έτος 2012

είναι εκθαμβωτικά απλό! τιποτένια αλαζονικό! άπληστα ευφυιές!

Η αναζήτηση του Βάθους μου έδειξε το Βλέμμα. Τώρα πια, μετά από τόσο καιρό, συνειδητοποιώ τη ρηχότητα που με διέπει.

απλή, κενή, υλιστική, σαρκική, μάταιη ρηχότητα

αυτή φαίνεται στη δομή των δημιουργημάτων μου. διέπει κι αυτές τις σημειώσεις.

υποσχέθηκα να της δείξω την εφήμερη ομορφιά της ρηχότητας. της εφήμερης, μάταιης, άχρηστης, ανούσιας, εύθραυστης ρηχότητας…

Για την εκδίκηση. Ίσως επιτευχθεί. Όχι με τα δικά μου αλαζονικά γούστα. Ίσως προκύψει όμορφη η ρηχότητα που θα φανεί.

Απλώς, χάρηκα με το Δεκάρι. Δεν είναι ακριβώς εκδίκηση.

Τί νόημα έχει να υμνήσεις την αγάπη ή τον έρωτα όταν η σκέψη σου είναι κατειλημμένη εξαιτίας τους;

«Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» Γιατί στις παλάμες των χεριών του παιδιού υπήρχαν τα σημάδια από δυο καρφιά, και σημάδια από δυο καρφιά είχαν και τα ποδαράκια του. «Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» φώναξε ο γίγαντας «πες μου, για να πάρω το μεγάλο σπαθί μου και να τον σκοτώσω». «Όχι!» απάντησε το παιδί- «γιατί αυτές είναι οι πληγές της αγάπης».

πανέμορφα λόγια… τα έχω ανάγκη, επειδή είμαι πολύ ανίκανος.

Λόγος. Το δώρο του Θεού στον άνθρωπο.

τα πάντα υπήρχαν στο πρώτο βλέμμα: σιγουριά, συνεννόηση, κατανόηση, εμπιστοσύνη, θαυμασμός, ντροπή, αγάπη.

και απέραντη ομορφιά… που δεν μπορεί να παρουσιαστεί, να περιγραφεί ή να υμνηθεί με κανένα μέσο… η τέχνη είναι ανίκανη πλέον

Μόνο ένα βλέμμα χρειάζεται.

Μήπως δεν κάνω για βασιλιάς;

Το δικό της βλέμμα. Για πάντα.

Ο δημιουργικός (αυτή την φορά),

Κυάνεον Σέλας

Posted in Τέχνη | 3 Σχόλια

Βλέμμα

Όλη η άβυσσος κρυμμένη σε ένα βλέμμα

Κόμπος στο λαιμό

Δειλία πίσω απ’ την ανδρεία
Φόβος πίσω απ’ την αφοβιά

Απύθμενο βάθος, έως σημείου ρηχού, απτού
Το μεγαλείο της μικρότητας!
Ή η μικρότητα του μεγαλείου;

Το όνειρο δίνει τη θέση του σε ηλίθιους εφιάλτες
Δεν αξίζει να υπάρχουν…

Κανείς δε νοιάζεται γι’ αυτό το ποίημα
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος πόνος μου.

Επικαλούμενος νεκρούς, μαθαίνεις για τους ζωντανούς
Γιατί δεν πας να τους ρωτήσεις;
Αφοβιά! Ανδρεία!

Όλος ο φόβος του αγνώστου, ό,τι ανεξιχνίαστο και ανεξερεύνητο, όλα πίσω από εκείνα τα μάτια…

Απογοήτευση, μαρασμός, πνευματικός θάνατος…

Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου…

Πού είναι τα λευκά σκαλοπάτια;

Αδιαφορία
Παράνοια
Τρέλα
Κενό
Σκοτάδι
Πνευματικός θάνατος πριν τον χαμό

Εμμονή! Μόνο για εκείνο το βλέμμα… Το αληθινό βλέμμα…

Γιατί να μην μπορώ να φανερώσω όλη την αγάπη μου;!

Άγχος για τα επερχόμενα

Δεν τολμά να γεννηθεί…

Μνήσθητί μου Ἅγιε ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου…

Δεν είναι το ομορφότερο βλέμμα στον κόσμο, όχι.
Είναι ό,τι  ομορφότερο υπάρχει στον κόσμο…

Βάρος στο στήθος

Μετανοιώνω

Ποιος είναι τελικά ο απαίσιος;

Γιατί δακρύζουν τα μάτια; Δεν τολμώ να αναρωτηθώ! Κανείς να μην τολμήσει!

Βλέπω τα μάτια, όχι όμως τα δάκρυα
Αυτή ‘ναι η οδύνη μου

Μοναδική αξία έχει η αναζήτηση της Αγάπης…

Φρικτή παιδική ηλικία.
Η αηδία σου δίνει φτερά στα πόδια, μάτια στην πλάτη, στόμα στα χέρια κι αέρα στα πανιά!

Ζητώ συγχώρεση και άφεση αμαρτιών… Ελπίζω να γιατρευτεί η ψυχή μου μέσα σε εκείνο το βλέμμα…

Μνήσθητί μου Δέσποτα ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου…

Posted in Τέχνη | 5 Σχόλια

ΝΕΚΥΙΑ

Νεκρομαντεία, κατάβαση στον κόσμο των νεκρών.

Πρώιμο πνευματικό θάνατο εν ζωή φέρνει η αναζήτηση των μελλόντων,

του σκοτεινού άγνωστου μέλλοντος,

αυτού που σπέρματα εμφάνισής του υπήρχαν και υπάρχουν στο παρελθόν και στο αενάως παρελθοντικό παρόν.

Ανάσταση;

Άγχος, αγωνία, ανυπομονησία, κάνουν τον χρόνο να κυλά γρηγορότερα, πλησιάζει με μεγαλύτερα βήματα ο σωματικός θάνατος…

Ο νους δεν μπορεί να ηρεμήσει, να βρει γαλήνη… τον απασχολούν τα επερχόμενα, λόγω αυτών που έγιναν…

Ασφάλεια… αυτή λείπει. Ηρεμία…

Καταραμένοι όσοι ασχολούνται με αυτά που δεν πρέπει να γνωρίζουν…

Απαίσιος ο επιθανάτιος ιδρώτας. Αυτή είναι η αληθινή νεκρομαντεία. Η αναζήτηση γνώσης ανάμεσα σε πτώματα και σκοτάδι. Η αναμονή του θανάτου. Και η έλξη προς αυτόν.

Ανάσταση;

Posted in Τέχνη | Tagged , , | Σχολιάστε

Time

Time (Pink Floyd)

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it’s sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you’re older,
Shorter of breath and one day closer to death.

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I’d something more to say.

Home, home again
I like to be here when I can
When I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire

Far away across the field
Tolling on the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spell…

                                 ~

Σπαταλώντας τις στιγμές που καθιστούν μια μέρα βαρετή
Θρυμματίζεις και ξοδεύεις τις ώρες με έναν αυτοσχέδιο τρόπο
Κλωτσώντας ένα κομμάτι γρασίδι στην πόλη σου
Περιμένοντας από κάποιον ή κάτι να σου δείξει το δρόμο

Κουρασμένος να κάθεσαι στον ήλιο, μένεις σπίτι να κοιτάξεις τη βροχή
Είσαι νέος και η ζωή είναι μεγάλη και υπάρχει χρόνος να σκοτώσεις σήμερα
Και μετά, κάποια μέρα βρίσκεις ότι έχασες δέκα χρόνια ζωής
Κανείς δε σου είπε πότε να τρέξεις, έχασες το σήμα της εκκίνησης

Κι έτσι τρέχεις και τρέχεις να προλάβεις τον ήλιο, αλλά βυθίζεται
Τριγυρνάς γύρω να ξανάρθεις εκεί που ήσουν
Ο ήλιος είναι σχετικά ο ίδιος, αλλά είσαι πιο γέρος
Με βραδύτερη αναπνοή και μια μέρα πιο κοντά στο θάνατο

Κάθε έτος γίνεται μικρότερο, ποτέ δε βρίσκει τον χρόνο
Σχέδια που είτε μηδενίζονται είτε φέρνουν μια κακογραμμένη σελίδα
Κρεμασμένος σε ήσυχη απόγνωση, αυτός είναι ο αγγλικός τρόπος
Ο χρόνος τελείωσε, το τραγούδι τελείωσε,
Νόμιζα ότι είχα κάτι περισσότερο να πω

Σπίτι, ξανά στο σπίτι
Μου αρέσει να είμαι εδώ όταν μπορώ
Όταν έρχομαι σπίτι κρυωμένος και κουρασμένος
Είναι καλό να ζεσταίνω τα κόκκαλά μου δίπλα στην φωτιά

Μακριά, κατά μήκος του αγρού
Κρούωντας τη σιδερένια καμπάνα
Καλεί τους πιστούς στα γόνατά τους
Να ακούσουν το ελαφρά εκφερόμενο ξόρκι…

Posted in Τέχνη | Tagged , , , | Σχολιάστε

15/8/2012, 7:52 pm

στιγμές εσωκλείουν τον παλμό του χρόνου,
λένε πως όλα τα θεραπεύει στο πέρασμά του
(κάποτε τα είχα βάλει μαζί του).

ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει τη στιγμή;

ήθελε να την αγαπήσει και ταυτόχρονα να την πνίξει,
να δει το βλέμμα της την ώρα του θανάτου.

νεανικός εγωισμός και αγάπη,
ήξερε τι σήμαιναν, ο Ντοστογιέφσκι.

λες και γράφεις ποίηση;
μόνο λέξεις.
ηλίθια έκφραση.
ηλίθια ανάγκη.

ρουφώντας τα απομεινάρια των υψηλών καταστάσεων,
αναζήτηση των βασικών.

οικτρά και ανόητα.

πέπλο

και καλά τέχνη.
μα κανείς δεν το βλέπει;
και καλά αντιπαράθεση στον εαυτό.
ψέματα, φτηνά και γελοία.
καλλιτεχικά…

επανάληψη και γραμμικότητα,
το μάθαμε καλά το παραμύθι.

ποιός μπορεί να νικήσει τη στιγμή;
(ρόντο)

κυκλική μορφή
σκατένια μορφή
άσχημη ευμορφία
όμορφη ασχήμια
καλά κρασιά τον αύγουστο.

…κι έχασα…

-πότε έχει μπάλα;
-μην κοροϊδεύεις! αφού δεν μπορείς να παρακολουθήσεις!…

ένα ηλίθιο παιχνίδι, μια ρουλέτα
τα ποντάρεις όλα στο μηδέν
και περιμένεις τον Κρουπιέρη,
τον Μέγα Κρουπιέρη, είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο,
αλλά ας μην είμαστε αιρετικοί.

όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.
όποιος θέλει να μάθει το μέλλον, πεθαίνει νωρίτερα.
ούτος ο θάνατος ο πρώτος εστίν.

μια τρέλα, όλα κινούνται γρήγορα, διάλεξε όποιο χρώμα θες!

άσε το μαύρο και το άσπρο ήσυχα. δεν ξέρεις. κανείς δεν ξέρει.

ποιός μπορεί να χάσει αξιοπρεπώς από τη στιγμή;
-ΨΕΜΑΤΑ! ΛΑΘΟΣ! ΛΑΘΗ!

κυκλική μορφή… γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο χαμένος,
ποιήματα, τέχνες, μπλογκς, ίντερνετς, πσσσςςςς

άντε, φτάνει τόσο. γράψτε κι εσείς κάτι να χαράξουμε την ιστορία του 2012.
time…
always moving, never noticed, sometimes frozen.

Παγώστε τη στιγμή. Μόνο έτσι μπορείτε να τη νικήσετε.

Posted in Τέχνη | 3 Σχόλια

Μια πραγματική αναδημοσίευση με μια πραγματική αφιέρωση

Έχω την τιμή να αναδημοσιεύσω μεγάλο μέρος του περιεχομένου του παρακάτω blog. Μεταφρασμένοι στίχοι των Pink Floyd.

http://stixoi-pink-floyd.blogspot.gr/

~

Wish You Were Here

So, so you think you can tell
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

And did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange
A walk on part in the war
For a lead role in a cage?

How I wish, how I wish you were here.
We’re just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.

Wish you were here.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ‘ΣΟΥΝ ΕΔΩ

Λοιπόν, λοιπόν νομίζεις ότι μπορείς να ξεχωρίσεις
τον παράδεισο από την κόλαση,
γαλάζιους ουρανούς, από τον πόνο 
μπορείς να ξεχωρίζεις ένα πράσινο χωράφι
από ένα παγωμένο ζευγάρι σιδηρογραμμές;
ένα χαμόγελο από ένα πέπλο; 
πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις; 

Και σε έχουν πείσει να ξεπουλήσεις
τους ήρωες σου σε αντάλλαγμα με φαντάσματα;
καυτή στάχτη αντί για δέντρα; 
καυτό αέρα αντί για δροσερή αύρα;
ψυχρή άνεση αντί για αλλαγή; 
και αντάλλαξες τον πηγεμό σου στον πόλεμο,
μ΄ένα σπουδαίο ρόλο σ΄ένα κλουβί; 

Πόσο θα ΄θελα, πόσο θα ΄θελα να ΄σουν εδώ 
είμαστε μόνο δύο χαμένες ψυχές
που κολυμπούν στη γυάλα με τα ψάρια,
χρόνο με τον χρόνο, 
τρέχοντας στο συνηθισμένο μέρος.
τι βρήκαμε;
τους ίδιους παλιούς φόβους 

Θα ΄θελα να ΄σουν εδώ

~

Poles Apart

Did you know…it was all going to go so wrong for you
And did you see it was all going to be so right for me
Why did we tell you then
You were always the golden boy then
And that you’d never lose that light in your eyes

Hey you…did you ever realise what you’d become
And did you see that it wasn’t only me you were running from
Did you know all the time but it never bothered you anyway
Leading the blind while I stared out the steel in your eyes

The rain fell slow, down on all the roofs of uncertainty
I thought of you and the years and all the sadness fell away from me
And did you know…

I never thought that you’d lose that light in your eyes

ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ 

Το ήξερες… ότι όλα θα πήγαιναν τόσο άσχημα για ‘σενα; 
Και μήπως είδες ότι όλα θα πήγαιναν τόσο καλά για ‘μένα; 
Γιατί στο είπαμε τότε. 
Ήσουν πάντα το χρυσό παιδί 
και γι΄ αυτό ποτέ δεν θα ‘χανες εκείνη τη λάμψη που είχες στα μάτια. 

Ει εσύ… συνειδητοποίησες που θα καταντούσες; 
Και μήπως είδες πως δεν ήμουν μόνο εγώ που απέφευγες; 
Το ήξερες όλο αυτό τον καιρό, αλλά ποτέ δεν σ’ απασχόλησε στην τελική. 
Καθοδηγώντας τον τυφλό, καθώς κοιτούσα το ατσάλι των ματιών σου. 

Η βροχή έπεφτε αργά, πάνω σ’ όλες τις σκεπές της αβεβαιότητας. 
Σκέφτηκα εσένα, τα χρόνια, και όλη τη θλίψη που πέρασα. 
Και ήξερες; 
Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα χάσεις την λάμψη των ματιών σου… 

~

What Do You Want From Me

As you look around this room tonight
Settle in your seat and dim the lights
Do you want my blood, do you want my tears
What do you want
What do you want from me
Should I sing until I can’t sing any more
Play these strings until my fingers are raw
You’re so hard to please
What do you want from me

Do you think I know something you don’t know
What do you want from me
If I don’t promise you the answers would you go
What do you want from me
Should I stand out in the rain
Do you want me to make a daisy chain for you
I’m not the one you need
What do you want from me

You can have anything you want
You can drift, you can dream, even walk on water
Anything you want

You can own everything you see
Sell your soul for complete control
Is that really what you need

You can lose yourself this night
See inside there is nothing to hide
Turn and face the light

What do you want from me

ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΑΠΟ ΄ΜΕΝΑ 

Καθώς κοιτάς τριγύρω σ’ αυτό το δωμάτιο απόψε, 
κούρνιαξε στην θέση σου και χαμήλωσε τα φώτα. 
Θέλεις το αίμα μου, θέλεις τα δάκρια μου, 
τι θέλεις από ‘μένα; 
Πρέπει να τραγουδήσω μέχρι να μην μπορώ άλλο πια; 
Να παίξω αυτές τις χορδές μέχρι τα δάχτυλα μου να πονέσουν; 
Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένη. 
Τι θέλεις από ‘μένα; 

Νομίζεις ότι γνωρίζω κάτι που εσύ δεν ξέρεις; 
Τι θέλεις από ‘μένα; 
Εάν δε σου υποσχεθώ τις απαντήσεις θα φύγεις; 
Τι θέλεις από ‘μένα; 
Πρέπει να σταθώ έξω στην βροχή; 
Θέλεις να φτιάξω μια αλυσίδα από μαργαρίτες για ‘σενα; 
Δεν είμαι αυτός που χρειάζεσαι. 
Τι θέλεις από ‘μένα; 
Μπορείς να έχεις οτιδήποτε θελήσεις. 
Να εξελιχθείς, να ονειρευτείς, ακόμα και στο νερό να περπατήσεις. 
Οτιδήποτε θελήσεις. 

Μπορείς να αποκτήσεις οτιδήποτε βλέπεις. 
Να πουλήσεις την ψυχή σου για τον πλήρη έλεγχο. 
Είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι; 

Μπορεί να χάσεις τον εαυτό σου αυτή τη νύχτα. 
Κοίταξε μέσα σου, δεν υπάρχει τίποτα να κρύψεις. 
Γύρισε και κοίταξε το φως. 

Τι θέλεις από ‘μένα;

~

High Hopes

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The nights of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition
There’s a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we’ve been so many times

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

Forever and ever

ΥΨΗΛΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ 

Πέρα απ’ τον ορίζοντα εκείνου του μέρους που ζήσαμε όταν ήμασταν νέοι. 
Σ’ έναν κόσμο από μαγνήτες και θαύματα, 
οι σκέψεις μας μόνιμα ξεστρατημένες και δίχως όρια. 
Το κουδούνισμα της χωρισμένης καμπάνας είχε αρχίσει. 

Κατά μήκος του Long Road και κάτω στο Causeway, 
ακόμα συναντιούνται εκεί στο Cut; 

Υπήρχε μια κουρελιασμένη μπάντα που ακολούθησε τα βήματα μας. 
Τρέχοντας μπροστά απ’ τον χρόνο- πήρε τα όνειρα μας μακριά. 
Αφήνοντας τα μυριάδες μικροσκοπικά πλάσματα να προσπαθούν να μας δέσουν στο έδαφος, σε μια ζωή καταναλωμένη από σταδιακή παρακμή. 

Τα χορτάρια ήταν πιο πράσινα. 
Το φως ήταν φωτεινότερο. 
Περιτριγυρισμένοι από φίλους. 
Οι νύχτες της κατάπληξης. 

Κοιτάζοντας πέρα τις θράκες των γεφυρών φλογισμένες ξωπίσω μας. 
Βλέποντας φευγαλέα το πόσο πράσινο υπήρχε στην άλλη πλευρά. 
Βήματα κάναμε μπροστά, μα υπνοβατούσαμε πίσω ξανά, 
παρακινούμενοι από μια δύναμη κάποιας εσωτερικής παλίρροιας. 

Σε μεγάλο υψόμετρο, με σημαίες ξεδιπλωμένες, 
φθάσαμε στα ιλιγγιώδη ύψη εκείνου του ονειρεμένου κόσμου. 

Παραφορτωμένοι πάντα από επιθυμία και φιλοδοξία. 
Υπάρχει ακόμα μια ανικανοποίητη πείνα, 
παρόλο που κάτω σ’ αυτόν τον δρόμο ήρθαμε τόσες πολλές φορές. 

Το χορτάρια ήταν πιο πράσινα. 
Το φως ήταν φωτεινότερο. 
Η γεύση ήταν πιο γλυκιά. 
Οι νύχτες της κατάπληξης. 
Περιτριγυρισμένοι από φίλους. 
Το χάραμα ερχόταν ομιχλώδες. 
Το νερό κυλούσε, 
το ατέλειωτο ποτάμι. 
Για πάντα και παντοτινά… 

~

Comfortably Numb

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you’re feeling down.
Well I can ease your pain
Get you on your feet again.
Relax.
I’ll need some information first.
Just the basic facts.
Can you show me where it hurts?

There is no pain you are receding
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can’t hear what you’re saying.
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons.
Now I’ve got that feeling once again
I can’t explain you would not understand
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

O.K.
Just a little pinprick.
There’ll be no more aaaaaaaaah!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe it’s working, good.
That’ll keep you going through the show
Come on it’s time to go.

There is no pain you are receding
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can’t hear what you’re saying.
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown,
The dream is gone.
I have become comfortably numb.

ΑΝΑΠΑΥΤΙΚΑ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ

Γεια, 
είναι κανένας μέσα;
απλώς κουνήστε το κεφάλι αν μ΄ακούτε, 
είναι κανένας στο σπίτι;
έλα τώρα 
σ΄ακούω που αισθάνεσαι άσχημα 
μπορώ να απαλύνω τον πόνο σου 
να σε κάνω να σταθείς στα πόδια σου ξανά 
ηρέμησε 
θα χρειαστώ μερικές πληροφορίες πρώτα 
μόνο τα βασικά γεγονότα 
μπορείς να μου δείξεις που πονάς;

Δεν υπάρχει κανένας πόνος υποχωρείς 
ένα πλοίο βγάζει καπνό μακριά στον ορίζοντα 
εσύ φθάνεις μονάχα μέσα από κύματα 
τα χείλη σου κουνιούνται, αλλά δεν μπορώ να ακούσω τι λες 
όταν ήμουν παιδί, είχα ένα πυρετό 
τα χέρια μου έπεφταν σαν δύο μπαλλόνια 
τώρα ξανάνοιωσα αυτό το συναίσθημα ακόμα μια φορά 
δεν μπορώ να σ΄εξηγήσω, δεν πρόκειται να καταλάβεις 
δεν είμαι όπως είμαι στην πραγματικότητα 
έχω καταντήσει ένας αναπαυτικός παράλυτος

~

Οι παρακάτω μετάφρασεις είναι δικές μου…

Breathe

Breathe, breathe in the air. 
Don’t be afraid to care. 
Leave but don’t leave me. 
Look around and choose your own ground. 

Long you live and high you fly 
And smiles you’ll give and tears you’ll cry 
And all you touch and all you see 
Is all your life will ever be. 

Run, rabbit run. 
Dig that hole, forget the sun, 
And when at last the work is done 
Don’t sit down it’s time to dig another one. 

For long you live and high you fly 
But only if you ride the tide 
And balanced on the biggest wave 
You race towards an early grave. 

Ανάπνευσε

Ανάπνευσε, ανάπνευσε στον αέρα
Μην φοβάσαι να ενδιαφερθείς
Φύγε, αλλά μη μ’αφήσεις
Κοίτα γύρω και διάλεξε το δικό σου έδαφος

Πολύ θα ζήσεις και ψηλά θα πετάξεις
Και χαμόγελα θα δώσεις και με δάκρυα θα κλάψεις
Και όλα όσα αγγίζεις και όλα όσα βλέπεις
Είναι όλα όσα θα είναι η ζωή σου

Τρέξε λαγέ, τρέξε
Σκάψε αυτή την τρύπα, ξέχνα τον ήλιο
Κι όταν τελικά η δουλειά θα έχει γίνει
Μην κάτσεις κάτω, είναι ώρα να σκάψεις άλλη μια

Πολύ θα ζήσεις και ψηλά θα πετάξεις
Αλλά μόνο αν οδηγήσεις την παλίρροια
Και ισορροπημένος στο μεγαλύτερο κύμα
Οδηγείσαι προς έναν πρώιμο τάφο

~

Eclipse 

All that you touch 
All that you see 
All that you taste 
All you feel
All that you love 
All that you hate 
All you distrust 
All you save
All that you give 
All that you deal 
All that you buy, 
beg, borrow or steal
All you create 
All you destroy 
All that you do 
All that you say
All that you eat 
And everyone you meet 
All that you slight 
And everyone you fight
All that is now 
All that is gone 
All that’s to come 
and everything under the sun is in tune 
but the sun is eclipsed by the moon

Έκλειψη

Όλα όσα αγγίζεις
Όλα όσα βλέπεις
Όλα όσα γεύεσαι
Όλα όσα νιώθεις
Όλα όσα αγαπάς
Όλα όσα μισείς
Όλα όσα δεν εμπιστεύεσαι
Όλα όσα σώζεις
Όλα όσα δίνεις
Όλα όσα μοιράζεσαι
Όλα όσα αγοράζεις,
ζητιανεύεις, δανείζεσαι ή κλέβεις
Όλα όσα δημιουργείς
Όλα όσα καταστρέφεις
Όλα όσα κάνεις
Όλα όσα λες
Όλα όσα τρως
Και καθέναν που συναντάς
Όλα όσα παραβλέπεις
Και όλους όσους πολεμάς
Όλα όσα είναι τώρα
Όλα όσα πέρασαν
Όλα όσα είναι να ΄ρθουν
Και όλα όσα είναι κάτω απ’ τον ήλιο είναι συντονισμένα
Αλλά ο ήλιος είναι σε έκλειψη από τη σελήνη

~

αφιερωμένο στο Χρώμα…

Posted in Τέχνη | Tagged , | Σχολιάστε

Ψάχνεις για κατσαρίδες, τζιτζίκια, μυρμήγκια και πεταλούδες, γατάκι; Έλα στον θείο!

Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στα έντομα και στους αναζητητές τους.

Είναι απίστευτο πόσες φορές μπήκαν κατά λάθος στο μπλογκ μου, πληκτρολογώντας λέξεις σχετικές με έντομα, τζιτζίκια και κατσαρίδες.

Πραγματικά, δεν έχω καμιά όρεξη να γράψω ούτε λέξη. Αλλά η τόσο μεγάλη επιμονή των ανθρώπων να μάθουν σχετικά με το θέμα αυτό, με ενέπνευσε θανάσιμα.

-Έι, κεφάλες αναζητητές εντομοκτόνων, κατσαριδοκτόνων και τζιτζικοκτόνων, διαβάστε και κάνα άλλο άρθρο μου! Αλήθεια σας λέω, θα γουστάρετε! Όχι μόνο περί εξόντωσης κατσαριδών ή αναζήτησης παραμυθιών που διαβάζονται στις δύσκολες ώρες του νηπιαγωγείου!

Παραθέτω κάποιες σχετικές πληκτρολογήσεις των επισκεπτών μου:

παραμυθια για εντομα

καμυ κατσαριδα

σε ποση ωρα γενα η κατσαριδα

με κατσαριδεσ παραμυθια

τζιτζικια διαρκεια ζωης

πεταλουδας μανιακι

τζιτζίκι και μυρμήγκι

μυρμηγκια τι τροφες μαζευουν το χειμωνα

τι μαζευει το μυρμηγκι για το χειμωνα

το τζιτζικι

μυρμηγκι τροφη

mhrmygipetalouda

ποση διαρκεια ζωης εχει η πεταλουδα

μελισσα η μυρμηγκια ειναι πιο εργατικα

gt den exei katsarides to xeimwna

ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑΣ

μυρμήγκι έντομο

παραμυθια με κατσαριδα

πεταλουδα γιατι ειναι χρησιμο εντομο

μυθοι για εντομα

εργατικά έντομα

χαρη σε αυτην την ιδιοτητα αλλαζουν χρωμα οι πεταλουδες

τα πιο βρωμικα εντομα

τι κανει το τζιτζικι το καλοκαιρι

τραγουδι μυρμηγκι

ολα τα εντομα μικρο στρογγυλο

γιατι η κατσαριδες δεν αγαπουν το φως

η πεταλουδα στην κατσαριδα

μυρμηγκι εντομο

petaloyda tzitziki

το μυρμηγκι ειναι εντομο

στρογγυλα εντομα

εντομο μυρμηγκι

ποσες φορες κουβαλαει το μυρμήγκι το βάρος του

κατσαριδα αντοχη στη ζεστη

μικρο καφετι στρογγυλο εντομο

πεταλούδα παραμυθι μεγαλυτερο φως

τζιτζικι πως κανει θορυβο

to facebook ειναι η μεγαλητερη μαλακια απο τοτε που ξεκινησε το internet (άσχετο, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ)

τζιτζικια and ζεστη

γιατι μαζευονται πολλεσ πεταλουδεσ?

γιατι ψοφανε τα τζιτζικια

λογος υπαρξης κατσαριδας

προβλημα με κατσαριδες

τζιτζικια ποτε βγαινουν καλοκαιρι

tzitzikia diarkeia zwhs

τζιτζικι κατσαριδα

οι κατσαριδες βγαίνουν στο σκοτάδι ή στο φως

Ποιός ανώμαλος ψάχνει παραμύθια με κατσαρίδες ρε φίλε;

Posted in Άλλα | Tagged , , , , , | 4 Σχόλια

:-)

Καλημέρα.Το Κυάνεον Σέλας επέστρεψε. Μετά από μια περίοδο έκλειψης.

Ελπίζω να διαβάσουν αυτές τις γραμμές όσοι γνωρίζουν προσωπικά το Σέλας.

Τι να πω. Δεν έχω τίποτα να πω.

Κάπως στεναχωρέθηκα και απογοητεύτηκα. Ξέρω, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Επειδή αυτό δείχνει αχαριστία. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα, τί να κάνουμε;

Μόλις έβαλα αυτό το ποστ στην κατηγορία «Άλλα». Ε, σε ποιά κατηγορία να το έβαζα;

Θα συνεχισω χωρις τονους, επειδη βαριεμαι. Βαριεμαι να σας στειλω μεηλ, να σας δω, να με δειτε. Βαριεμαι. Και στεναχωριεμαι επειδη αν μιλησω, θα πω αηδιες και θα στεναχωρεθειτε και σεις.

Ηθελα να ζητησω συγγνωμη απ’ ολους σας. Ειλικρινα.

Ημουν αδυναμος στη ζωη. Αληθεια. Αλλα το επαιζα δυνατος. Και τωρα φανηκε ολη η αληθεια. Απογοητευσα, πρωτον απ’ ολους, τον εαυτο μου. Δε σταθηκα αξιος. Ημουν και ειμαι πολυ μικρος. Αχολουμαι με μικροπρεπειες και μικρομαλακιες.

Στεναχωριεμαι επειδη καθε χρονια βαλτωνω περισσοτερο και βαλτωνουν οσοι ειναι γυρω μου. Υποσχεθηκα πραγματα που δεν μπορω να τηρησω. Εδωσα ελπιδες με το μπλου, με τα αρθρα, με την αληθεια, με ολη μου τη ζωη, σε ολους. Αλλα δεν μπορω ουτε τον εαυτο μου να βοηθησω. Ο σωζων εαυτω σωθητω.

Ή να το πω και στη γλωσσα μου: «αλλους εσωσεν, εαυτον ου δυναται σωσαι;»

Αχαριστια, απιστια, μικροπρεπεια, αλαζονια. Αυτα με κραταν πισω. Και τζαμπα μαγκας το επαιζα.

Νομιζα πως ολοι ειστε τρελοι. Νομιζα οτι ημουν σε δρομο σωστο. Απεδειχθη οτι ειμαι εγω ο παρανοϊκος. Και δεν ειναι και τοσο ομορφο αυτο να το ξερεις. Συνηθως η αγνοια κανει τη ζωη ευκολοτερη. Ειδικα το να αγνοεις την τρελα σου.

Τρεξε λαγε, τρεξε

σκαψε αυτην την τρυπα, ξεχνα τον ηλιο

και οταν στο τελος θα εχει γινει η δουλεια

μην καθεσαι, ωρα να σκαψεις αλλη μια

Ειναι πολυ λογικο να μην ειμαι ουτε αγαπητος, ουτε εμπιστευσιμος, ουτε τιποτα. Αλλα η λογικη στεναχωρει ορισμενες φορες.

Θα πω δεν πειραζει. Δε με νοιαζει πλεον. Τιποτα δε με νοιαζει. :) Ισως ετσι μπορω να πετυχω την απεξαρτηση απο την χαρα της ζωης, με εναν αλαζονικο τροπο. Αφου παντα ετσι ενεργουσα, γιατι να αλλαξω τωρα; Κι ο,τι γινει, ας γινει. Απλα, συγχωρηστε με, σας παρακαλω. Αν και συγχωρω σημαινει χωρω μαζι.

Αυτο ομως που με στεναχωρει περισσοτερο απ’ ολα (παλι θα μιλησω εγωιστικα, οπως παντα, βεβαια) ειναι οτι πλεον δεν πολυεχω ορεξη για ζωη. Δε θελω να αυτοκτονησω και τετοιες βλακειες. Δεν ειμαι απογοητευμενος. Ουτε παιδακι. Απλα βαρεθηκα. Και καποτε ισως να ειχα απογοητευθει πολυ, αλλα νομιζα οτι θα μπορουσα καπως να φτιαξω τις συνθηκες ευνοϊκες για να μην χαθω. Τωρα χαθηκαν ολα. Δεν εχω ορεξη.

Εχω ενα ειδος νευρικης ανορεξιας που δεν θελεις να φας ζωη, μαλλον.

Σας δικαιολογω ολους. Απλα, συγχωρηστε με.

Ελεγα για υπομονη, για δοκιμασιες, για αγωνα. Μαλακιες. Δασκαλος που διδασκε και νομο δεν εκρατει. Ειμαι θλιβερος, απλα.

Το παρελθόν δεν έχει καμία σημασία.
Το παρόν δεν έχει καμία σημασία.
Είναι το μέλλον που πρέπει να σας απασχολεί.
Γιατί το παρελθόν είναι αυτό που δεν έπρεπε να είναι ο άνθρωπος.
Το παρόν είναι αυτό που οφείλει να μην είναι ο άνθρωπος.
Το μέλλον είναι αυτό που είναι οι καλλιτέχνες.

(Οσκαρ Ουαιλντ)

Ψεματα……

Μην ξαναμπειτε εδω. Μην ξανασχοληθειτε.

Posted in Άλλα | Σχολιάστε

dry humidity

honourable authenticity

I feel my hands so cold

that’s a ring full of memories

keeping safe under any circumstances

a tree that hides

behind the vision

that no one respected

everything obeys to the statistics

until numbers lose their identity

until man decides to dream

necessity of decision!

harmony includes disharmony

and vice versa

it’s common knowledge now

the blue ant meets the endless ocean

and decides to take up swimming

nothing is colder than the fire

this is a story that I hate

when the fire is forced to extinction

when the decision has been made

Kyaneon Selas, 1/6/2012

Posted in Τέχνη | 1 σχόλιο