Φθινόπωρο

Πραγματικά είναι δύσκολο να γράψεις κάτι περί έρωτα.

bright skies, dark glows, a visit from nowhere, fallen stars assemble a misty scenery that man cannot realise

laughter for every achievement, tears for every thought, there is the upper limit that human spirit can reach

ability of being, ability of non-being, only a mix out there

and man carries on questioning… «Where do I belong?»

…επειδή απλά η τέχνη δεν πραγματοποιείται όταν υπάρχει στόχος…

Ο βασιλιάς περπατάει ξυπόλητος! Ο βασιλιάς προχωράει ξεβράκωτος! Ο βασιλιάς είναι ολόγυμνος!

Είχα πει ότι βρίσκομαι στην ένωση Φωτός και Σκότους. Μεγάλη αλήθεια. Είμαι μεταξύ της αλήθειας και του ψέματος. Μεταξύ αγνότητας και διαστροφής. Μεταξύ παιδικής ηλικίας και γήρατος. Μεταξύ λογικής και παράνοιας.

Μεταξύ αγάπης και μίσους.

Μεταξύ έμπνευσης και ρουτίνας.

Μεταξύ αναμενόμενου και αυθόρμητου

μεταξύ επανάστασης και συμβιβασμού

μεταξυ βλακειας και σοβαροτητας

καλου και κακου

φωτος και σκοτους

εγωισμου και περηφανειας

Έτσι, το Αηδόνι πίεσε πιο κοντά στο αγκάθι, και το αγκάθι άγγιξε την καρδιά του, και μια άγρια σουβλιά πόνου απλώθηκε μέσα του. Πικρός, πικρός ήταν ο πόνος, και πιο άγρια και πιο άγρια συνέχισε το τραγούδι. Τραγούδησε για την αγάπη που έχει τελειοποιηθεί από το θάνατο, την αγάπη που δεν πεθαίνει στον τάφο.

Το φθινόπωρο είναι η πιο ρομαντική εποχή του χρόνου. Επειδή είναι η πιο ήπια.

Πεθύμησα να περπατήσουμε μαζί……….

2012

μένω κατάπληκτος μπροστά στη σκέψη ότι αυτή τη στιγμή γράφω μια πολύ μικρή σελίδα της ιστορίας του κόσμου, στο έτος 2012

είναι εκθαμβωτικά απλό! τιποτένια αλαζονικό! άπληστα ευφυιές!

Η αναζήτηση του Βάθους μου έδειξε το Βλέμμα. Τώρα πια, μετά από τόσο καιρό, συνειδητοποιώ τη ρηχότητα που με διέπει.

απλή, κενή, υλιστική, σαρκική, μάταιη ρηχότητα

αυτή φαίνεται στη δομή των δημιουργημάτων μου. διέπει κι αυτές τις σημειώσεις.

υποσχέθηκα να της δείξω την εφήμερη ομορφιά της ρηχότητας. της εφήμερης, μάταιης, άχρηστης, ανούσιας, εύθραυστης ρηχότητας…

Για την εκδίκηση. Ίσως επιτευχθεί. Όχι με τα δικά μου αλαζονικά γούστα. Ίσως προκύψει όμορφη η ρηχότητα που θα φανεί.

Απλώς, χάρηκα με το Δεκάρι. Δεν είναι ακριβώς εκδίκηση.

Τί νόημα έχει να υμνήσεις την αγάπη ή τον έρωτα όταν η σκέψη σου είναι κατειλημμένη εξαιτίας τους;

«Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» Γιατί στις παλάμες των χεριών του παιδιού υπήρχαν τα σημάδια από δυο καρφιά, και σημάδια από δυο καρφιά είχαν και τα ποδαράκια του. «Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» φώναξε ο γίγαντας «πες μου, για να πάρω το μεγάλο σπαθί μου και να τον σκοτώσω». «Όχι!» απάντησε το παιδί- «γιατί αυτές είναι οι πληγές της αγάπης».

πανέμορφα λόγια… τα έχω ανάγκη, επειδή είμαι πολύ ανίκανος.

Λόγος. Το δώρο του Θεού στον άνθρωπο.

τα πάντα υπήρχαν στο πρώτο βλέμμα: σιγουριά, συνεννόηση, κατανόηση, εμπιστοσύνη, θαυμασμός, ντροπή, αγάπη.

και απέραντη ομορφιά… που δεν μπορεί να παρουσιαστεί, να περιγραφεί ή να υμνηθεί με κανένα μέσο… η τέχνη είναι ανίκανη πλέον

Μόνο ένα βλέμμα χρειάζεται.

Μήπως δεν κάνω για βασιλιάς;

Το δικό της βλέμμα. Για πάντα.

Ο δημιουργικός (αυτή την φορά),

Κυάνεον Σέλας

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Τέχνη. Bookmark the permalink.

3 Responses to Φθινόπωρο

  1. Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

    Τί αξίζει σε αυτή τη ζωή; Είναι πολύ μικρή. Πάρα πολύ μικρή. Αλλά και ταυτόχρονα απέραντη.

    Ένα ζεστό άγγιγμα στο πλευρό που πονάει, αυτό αξίζει…

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    εχω διαβασει το αηδονι του οσκαρ ουαιλντ!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s