Φιλοκαλοῦμέν γὰρ μετ’ εὐτελείας;

Όποιος μπήκε εδώ επίτηδες ή καταλάθος, ας διαβάζει πρώτα αυτή την ανωμαλία που προηγήθηκε (Φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας;) πριν διαβάσει την ανωμαλία που θα ακολουθήσει.

Επίσης, όποιον μπήκε εδώ, έχω το χρέος να τον προειδοποιήσω να προχωρήσει στην ανάγνωση με δική του ευθύνη. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Ναι, κυρίες και κύριοι, που συνηθίσαμε να αποκαλούμαστε φίλοι ή εχθροί. Ναι. Είμαι τόσο μικρός, που «έπεσα». Ξαναγράφω στο προηγούμενο τόνο. Δε θα ξαναγράψω τα ίδια. Ούτε θα αισθανθεί η ιντερνετική μου πένα τα ίδια συναισθήματα. Επειδή έχω μάθει το κόλπο. Απλά, το mood θα επαναληφθεί τόσο αναμενόμενα αλλά και απροσδόκητα.

Μη θεωρήσετε αυτό το άρθρο μια εκδίκηση. Μη το θεωρήσετε οργισμένο, κουρασμένο, αηδιασμένο. Αυτά έχουν προηγηθεί στο παρελθόν. Αποτυχημένα, επιτυχημένα, δεν έχει σημασία. Δεν πρόκειται να θυμώσω, αγαπητοί. Δεν είστε ικανοί για κάτι τέτοιο. Να με ενοχλήσετε μπορείτε, καθώς είμαι δύστροπος και δύσκολος. Αλλά όχι και να με θυμώσετε. Μην περνιέστε και τόσο τρομεροί, καλά μου παιδαρέλια.

Είναι, λέει, οι «σωστοί» και οι «λάθος». Δεν έχω κουράγιο να σας αναλύσω τόση θεωρία, διότι θα βαρεθείτε, θα φύγετε, θα μειωθούν τα views του μπλογκ μου και μετά εγώ θα πάω να αυτοκτονήσω από την κατάθλιψη που θα πέσω. Απλά, θα ήθελα μέσα από αυτή την ηλιθιότητα που ονομάζεται ιντερνετική ελευθερία του λόγου (νιώθω να θέλω να κάνω εμετό) να σας πω πόσο λάθος είστε όλοι.

Α, για το όνειρο ήθελα να σας ξαναμιλήσω. Ρε, σας ικετεύω, μη με προσγειώνετε. Κάντε ό,τι θέλετε, συρθείτε, πετάξτε, κολυμπήστε, κουλουριαστείτε, πετάξτε έρποντας, πετάξτε νομίζοντας ότι έρπεστε, κάντε το αντίθετο, κάντε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός, απλά μη με ενοχλείτε. Δε σας έκανα ποτέ μαγκιά. Δεν είπα ποτέ ότι πετώ, ότι έρπομαι. Μη μου κάνετε μαγκιά, αγαπητοί.

Α! Ήδη από παλιά είχα ακούσει μαγκιές. Ναι. Τώρα το συνειδητοποίησα, επειδή μύρισα τη δυσωδία της ζωής. Ναι! Ήσασταν μάγκες και εξυπνάκηδες και ετοιμόλογοι και «καυστικοί». Μαζί μου. Το τολμήσατε μέσα στη φοβισμένη αναίδειά σας. Θα ντρεπόμουν στη θέση σας.

Και πάμε στο τώρα. Θα σας πω την αλήθεια. Σας αγαπώ πολύ, απλά σας βαριέμαι. Βαρέθηκα την εξυπνάδα σας, τη «διορατικότητά» σας, την τυπικότητά σας, την στρογγυλή σας λογική.

Και συνεχίζω. Την επόμενη μέρα.

Όταν έβρισκα τους λάκκους της φάβας, εσείς ήσασταν για ψάρεμα. Δε σας κάνω τον έξυπνο. Έτσι τα έφερε η ζωή. Απλά μην κάνετε τους σπουδαίους τώρα που ασχολείστε με την φάβα. Επειδή ενοχλούμαι.

Η δική μου η λογική είναι τετράγωνη, το θυμάμαι. Σε αντίθεση με τη δική σας στρογγυλή λογική. Να σας πω όμως και το άλλο για να μη σας πιάσει ύπνος το βράδυ, τέτοιοι λεπτομερειολάγνοι που είστε. Οι δικές μου απόπειρες εξέλιξης της λογικής μου είναι στρόγγυλες, ενώ οι δικές σας τετράγωνες. Σας άρεσε αυτό, ε μαζόχες;

Ξέρετε τί θα γίνει; Ναι, ξέρετε. Επειδή σας αρέσουν οι λεπτομέρειες, οι μικρομαλακίες. Όπως και μένα. Ξέρετε.

Μη με ενοχλείτε.

Στο τέλος θα σας ξαναμιλήσω όμορφα. Επειδή, κατά βάθος, έχω αγάπη στην ψυχή μου. Αγάπη και απέραντο εγωισμό. Ναι. Το ξέρετε, αλλά δε σας απασχολεί. Το ξέρω κι αυτό. Ναι, έχω αγάπη και εγωισμό. Πάντα έτσι πράττω, με αυτά τα δύο σε ισχύ. Δεν το ελέγχω εγώ. Είναι κάτι πάνω από μένα. Ακόμα και το μίσος μου δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά πηγαίο από αυτές τις δύο δυνάμεις. Στο τέλος θα σας ξαναμιλήσω όμορφα. Ξέρετε τί, όμως;

Θα γνωρίζω. Δεν ξεχνώ, αγαπητοί. Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ.

Δεν φταίτε εσείς. Ούτε εγώ. Κανένας δεν φταίει. Απλά, κάπως πράττετε εσείς, κάπως πράττω εγώ, προκύπτει μια κατάσταση και μετά εγώ ενοχλούμαι. Αν δεν ενοχλούμουν, δε θα υπήρχε πρόβλημα.

Και ούτε καν ευγενικοί δεν είστε. Ούτε εγώ είμαι, βέβαια. Είμαι ευγενής αλλά όχι ευγενικός. Αλλά δεν είπα ποτέ πως είμαι αγενής. Μπορεί να με χαρακτηρίζει κάποιες φορές η αγένεια, αλλά δεν την έχω απορροφήσει σαν χαρακτηριστικό. Εσείς είστε αγενείς, αγαπητοί μου φίλοι & εχθροί. Δεν έχω ευγενική καταγωγή, μη μου λέτε ότι είστε απλοί και καθημερινοί. Ούτε κόμης είμαι, ούτε μαρκήσιος. Ξέρω όμως να συμπεριφέρομαι και ξέρετε τι σημαίνει αυτό, αγαπητοί; Δε σημαίνει πως ξέρω να χρησιμοποιώ μαχαιροπήρουνα. Σημαίνει πως ξέρω να μη σας στεναχωρώ. Όχι να μη σας δείχνω το δρόμο συμβουλευτικά κλπ κλπ. Γνωρίζω πως να μη σας κάνω να νιώσετε σκατά. Και δεν αναφέρομαι σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπου έκανα μεγάλα λάθη. Με συγχωρείτε…

Αυτή η μονομερής συζήτηση δεν τελειώνει ποτέ και πουθενά. Κάποτε θα αναγκαστώ να βάλω μια τελεία και μια παύλα.

Εγώ είμαι τελικά ο Ρασκόλνικοφ και κανείς άλλος. Δεν το αναλύω γιατί ποτέ δε θα το ανέλυε ο Ρασκόλνικοφ.

Ναι. Φαίνομαι ένας απλός ηλίθιος. Αλλά ΝΟΜΙΖΑΤΕ πως δεν είμαι. ΕΙΜΑΙ!

Ένας απλός, καθημερινός, εγωιστής ηλίθιος, που σκέφτεται. Τόσο απλά και καθημερινά! Τόσο βαρετά! Μονόχνωτα! Μπανάλ! Παρωχημένα!

Βαρεθήκατε.

Κι εγώ σας βαριέμαι. Σκεφτείτε τι μου λέτε, όταν μου μιλάτε. Πείτε τα στον καθρέφτη και δείτε και μόνοι σας πόσο βαρετοί είστε και γίνεστε. Επειδή είστε αρκετά έξυπνοι για να το καταλάβετε.

Ξέρετε τί αξίζει τον κόπο; Η προσπάθεια. Κι εγώ κάποτε κορόιδευα, γι’ αυτό απέτυχα τόσο. Όπως αποτυγχάνετε κι εσείς. Αλλά εγώ έχω τον εγωισμό και τα κότσια να βγάλω όλο μου τον εαυτό. Να φανερώσω όλη μου τη σκέψη. Να χαρίσω όλο μου το Είναι με σεβασμό και ευγένεια. Παραμένοντας πάντα εκεί, στο υπόγειο.

Επειδή οι άντρες χωρίζονται σε άντρες και σκουλήκια. Σκουλήκια, αγαπητές μου. Μικρόβια.

Προσπαθώ, αλλά ΟΧΙ εκ του ασφαλούς! Έτσι προσπαθούν τα σκουλήκια, όχι οι άντρες. Δεν είναι γεγραμμένο αν κάποιος είναι ανήρ ή σκώληξ. Είναι στο χέρι σας, αγαπητοί.

Και, όπως πάντα, αφήνω ένα αισιόδοξο μήνυμα στο τέλος. Άλλη μια τεράστια διαφορά μας.

Αυτό λέγεται μορφή στην Τέχνη, αγαπητοί μου. Αυτό λέγεται ελεγχόμενος, εξελικτικός αυθορμητισμός. Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι. Είναι πολύ «τετράγωνο» για να είναι αληθινό.

Διαφημίσεις στο youtube; Αυτό ονομάζεται αθλιότητα.

Επειδή εγώ γράφω κι εσείς παίζετε. Εγώ γράφω κι εσείς σχολιάζετε. Εγώ γράφω κι εσείς σκέφτεστε. Είστε ηθοποιοί στο έργο που τόσο καλά εγώ στήνω. Διαμορφώνω τη ζωή έτσι όπως μου γουστάρει. Την οδηγώ όπου θέλω.  Κάνω ό,τι μου γουστάρει. Γνωρίζω την Αλήθεια και διαμορφώνω την Πραγματικότητα… Κι εσείς παίζετε. Δεν είστε το παιχνιδάκι μου, δεν είμαι τόσο άθλιος… Απλά, παίζετε το παιχνιδάκι μου…

Σας αρέσει; Γουστάρετε; Καλώς ήρθατε στο μυαλό μου. Καλώς ήρθατε στη ζωή μου.

Ναι, ρε, κουράστηκα. Γι’ αυτό έγινα έτσι. Επειδή, λέει, τέλος πάντων. Δεν αξίζει να πω περισσότερα.

Γράφω όχι για να σας τσατίσω, ούτε για να σας ξαφνιάσω, ούτε για να σας προβληματίσω. Γράφω όχι επειδή είμαι θυμωμένος, ούτε επειδή κουράστηκα, ούτε επειδή κάτι έγινε. Γράφω επειδή δεν έχω κατι καλύτερο να κάνω. Αγάπη και εγωισμός, αγαπητοί.

Σταματώ εδώ, επειδή τρέχει αίμα από τη μύτη μου.

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Κοινωνία and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Φιλοκαλοῦμέν γὰρ μετ’ εὐτελείας;

  1. Παράθεμα: η πικρή συνέχεια συνεχίζεται… Φιλοκαλοῦμέν ή φιλοσοφοῦμεν, τελικά; | Κυάνεον Σέλας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s