Μια φορά κι έναν καιρό… (project 2)

Μια φορά κι έναν καιρό…

…παρουσιάστηκε το «πρόβλημα της κατσαρίδας».

Είναι σαν το «φαινόμενο της πεταλούδας», αλλά σε πιο λιγδερό, βρώμικο και σιχαμερό.

Ναι. Η κατσαρίδα έχει ένα πρόβλημα. Το οποίο έχει πολλές εκφάνσεις.

Το πρόβλημα που έχει η κατσαρίδα είναι ότι είναι κατσαρίδα!

Απλό; Γελοίο; Συνηθισμένο; Αστείο; Όχι, θα έλεγα. Καθόλου αστείο.

Δε μιλάμε για συνήθειες, για αρέσκειες, για επιθυμίες. Μιλάμε για την φυσική τάση! Την ροπή της φύσεως! Εδώ τα πράγματα αγριεύουν.

Ξέρετε γιατί η κατσαρίδα δε γεννήθηκε πεταλούδα; Επειδή αλλιώς δε θα ήταν κατσαρίδα. Αυτή η σκέψη μου έχει καταστρέψει το μυαλό τον τελευταίο καιρό…

Ναι. Η κατσαρίδα. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι ότι είναι κατσαρίδα. Αν κι έχει κι άλλα προβλήματα, όπως όλοι, βέβαια.

π.χ. Ξέρουμε ότι η κατσαρίδα μπορεί να επιζήσει σε ένα πυρηνικό πόλεμο. Τέλειο, ε; Ε; Δεν είναι πολύ γοητευτικό; Ε; Σε όλους δεν αρέσει; Δε μένουν όλοι με ανοιχτό στόμα μόλις το ακούν; Δε φτάνουν στο σημείο να ζηλέψουν την κατσαρίδα; Δε γίνεται αλαζονική και εγωιστική η κατσαρίδα μέσα από αυτή την ιστορία;

ΝΑΙ! Τότε πού είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι ότι ΔΕ γίνονται πυρηνικοί πόλεμοι, αγαπητοί.

Αυτό σκέφτοταν η κατσαρίδα και είχε ελπίδες. Αυτή η σκέψη την κρατούσε στη ζωή. Πως αν γίνονταν πυρηνικός πόλεμος, θα ήταν πολύ χρήσιμη. Όχι χρήσιμη, αλλά καλύτερα απαραίτητη σε αυτούς που θα ήθελαν βοήθεια. Κι αυτό την έκανε να σκέφτεται και να πράττει αλαζονικά.

Και πάντα ήταν σε εγρήγορση. Μέχρι που βαρέθηκε, κουράστηκε, αηδίασε.

Και όλον αυτόν τον καιρό είχε καταφέρει να πείσει κάποιους ότι ήταν πολύ άξια, πολύ ικανή. Δεν είχε τέτοιο σκοπό, αλλά αυτό ήταν η άμεση απόρροια της συνολικής ιδέας που είχε αναπτύξει για τον εαυτό της. Και αν το καλοσκεφτείς, είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να είσαι ο τελευταίος οργανισμός που θα γνωρίσει την εξαφάνιση στον πλανήτη. Αυτό κατ’ ευθείαν σου τονώνει την αυτοπεποίθηση.

Και όταν αηδίασε, αποφάσισε να χαλαρώσει.

Και τότε ήταν που συνειδητοποίησε ότι ήταν εντελώς άχρηστη.

Και τότε κατάλαβε γιατί, κατά βάθος, όλοι την κορόιδευαν.

Επίσης, κατάλαβε πως και αυτή κορόιδευε τον εαυτό της.

Φανταστείτε πόσα προβλήματα έχουν τα μυρμήγκια, τα τζιτζίκια και οι πεταλούδες!!!

Όταν η κατσαρίδα συνειδητοποίησε αυτή την κατάσταση, χαμογέλασε σατανικά. Αμέσως μετά, έπεσε σε μελαγχολία. Κάποιος την ρώτησε: «Τί έχεις;» Τότε, ξαναχαμογέλασε λίγο διαφορετικά.

Και μετά σκέφτηκε αυτό που είχε χρέος να σκεφτεί: «Γιατί να με στεναχωρούν οι ιδιότητες που έχει ο καθένας εκ φύσεως; Τί σημαίνει αυτό;» Όταν αναρωτήθηκε, ένιωσε ένα μούδιασμα στα πόδια της. «Δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν είναι δική μου δουλειά να ασχολούμαι με κάτι που είναι δεδομένο, παρά μόνο με αυτά που είναι να πραγματοποιηθούν. Κάθε έντομο έχει τα χαρακτηριστικά του και μπορεί να τα χρησιμοποιήσει είτε για καλό, είτε για κακό…» Και τότε, πήρε θάρρος και γέλασε δυνατά.

Γέλασε τόσο δυνατά, που ήταν σίγουρη ότι θα το πλήρωνε κάποτε ακριβά.

Ερώτηση: Τί κάνουν οι κατσαρίδες την ημέρα; Και τί συμβαίνει αν αποφασίσουν ότι θέλουν να βγουν στο φως; Και γιατί το κάνουν αυτό; Μπας και τρελάθηκαν;

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Παραμύθια and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s