Φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας;

Κι έτσι ξεκίνησαν όλα… ακριβώς όπως θα τελειώσουν. Τόσο αναμενόμενα, που προκαλούν το ενδιαφέρον.

Ναι, κυρίες και κύριοι. Τα πράγματα έχουν αποκτήσει μια βαθύτερη απόχρωση του μπλε. Παραδεχτείτε το, όσο έχουν αυτό το χρώμα. Επειδή η αστάθεια είναι ο τρόπος που το σύστημα κρύβει την αδυναμία του. Το ενδιαφέρον, το «καινούριο», το «ωραίο».

Ναι, κυρίες και κύριοι. Ναι! Το ωραίο. Επειδή η ηλιθιότητα έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκώμενο όριο. Επειδή το σκέπτεσθαι και το φιλοσοφείν κατέληξαν όπλα καταστολής ψυχών στα χέρια κάθε επίδοξου αλήτη, εμένα, για παράδειγμα.

Επειδή η συνήθεια, η παράδοση, το έθιμο, το προβλέψιμο, το παρωχημένο, το μοντέρνο, το απρόβλεπτο, το στατικό, το συνεχές, το στάσιμο, η πρωτοπορία, έχουν καταστρέψει την τέχνη. Ντροπή. Επειδή η ζωή είναι η απώτερη μορφή τέχνης.

Τόσο απροσδόκητα θα τελειώσουν όλα. Επειδή θα τελειώσουν. Κι επειδή το τέλος ποτέ δεν είναι προβλέψιμο, αλλά πάντα είναι αναμενόμενο.

Ανόητες εμμονές, ηλίθια κολλήματα, εγωιστικά φερσίματα, ανεπανόρθωτες αηδίες, μεγαλεπίβολα σχέδια της πλάκας, επαναλαμβανόμενη επαναληψιμότητα, απρόβλεπτη τυχαιότητα.

Όλα στο ίδιο νήμα. Εκεί πάνω, ισορροπούν γελοιωδώς. Κι εγώ ψάχνω να βρω τους κύκλους. Πουθενά οι κύκλοι. Πουθενά. Μόλις προχθές κατάλαβα ότι ίσως το νήμα είναι ένα μικρό τμήμα της περιφέρειας ενός τεράστιου κύκλου, που απλώς αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις διαστάσεις του.

Ίσως. Ίσως… Αυτή η λέξη δίνει την απαίσια ομορφιά στη ζωή. Αυτή η λέξη καταστρέφει και δημιουργεί ανελέητα. Επειδή ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που βαριέται εύκολα. Επειδή αδυνατεί να κατανοήσει και να εκτιμήσει.

Όχι, δεν φιλοσοφώ. Δε μου αρέσει αυτή η λέξη. Μολύνθηκε σε πολλά στόματα. Δεν φιλοσοφώ. Απλά, υμνώ την ίδια τη ζωή. Επειδή είναι μια μεγάλη πλάκα. Ένα όνειρο που ποτέ δεν τελειώνει. Ένα κύμα που κινείται για πάντα. Κι αυτή είναι η αρχή της πλάκας, επειδή είναι ελπιδοφόρα. Μόνο η αρχή…

Η πλάκα, το παιχνίδι, το φιλοσοφείν άνευ μαλακίας, έχει κι άλλα στάδια. Όπως το στάδιο του εφιάλτη. Το στάδιο του ψέματος, της προσποίησης, του κάλπικου. Και τότε, μόνο το γέλιο και η ειρωνία μπορούν να κάνουν ωραίο το σκηνικό. Είναι η τελευταία ηλίθια ελπίδα σε ένα αδιέξοδο.

Ναι, αγαπητοί. Αυτό ίσως ταράξει τις ψυχές σας. Ίσως ενοχληθείτε αν διαβάσετε αυτές τις σειρές. Δε θα χαρώ, ούτε θα στεναχωρεθώ. Δεν είμαι κλόουν, ούτε μοιρολογίστρα. Διότι η ζωή σας είναι τελματώδης. Κολυμπάτε σε βούρκο, αγαπητοί, άχρηστοι, συνάνθρωποί μου. Και γελάω μαζί σας από οίκτο, κυρίως. Επειδή είμαι σε χειρότερη θέση. Και πολύ χαίρομαι γι αυτό, επειδή ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Γνωρίζω να αντιλαμβάνομαι τους οιωνούς ή, καλύτερα, τις αναπνοές της ζωής. Αναγκάστηκα να το κάνω, αγαπητοί.

Διότι ενοχλήσατε. Διότι επιστημονικοποιήσατε το ωραίο, δυσκολέψατε το εύκολο, οργανώσατε το τυχαίο, διασκορπίσατε το συγκεκριμένο, κοροϊδέψατε τους εαυτούς σας. Και συνεχίζετε. Όπως κι εγώ. Τέλμα στο τέλμα. Βάλτος στο βάλτο. Πολύ χαίρομαι για την επιτυχία μας. Διότι βοήθησα κι εγώ αρκετά. Συγχαρητήρια, αγαπητοί μου φίλοι.

Ναι, σε σας αναφέρομαι. Σε σας που διαβάζετε αυτό το άρθρο και σε σας που δεν το διαβάζετε. Και σε σας που το διαβάσατε μέχρι εδώ και μετά αλλάξατε σελίδα.

Ωραία. Δε θέλω να το ξανακούσω αυτό. Δεν είμαι απαισιόδοξος. Όχι. Καθόλου. Αληθινός είμαι. Και, ξέρετε, θέλει κότσια να είσαι αληθινός. Όλοι μπορούν. Απλά πονάει κάπως. Και το γνωρίζετε.

Πού είναι οι μικρότεροι κύκλοι; Πού η ευθεία;

Όταν βρήκα διάθεση, χρόνο, κουράγιο, να μιλήσω για μπλε ουρανούς, για βροχές, για αλυσίδες, εσείς κυνηγούσατε κοτσύφια. Όταν μιλούσα, εσείς ξυνόσασταν. Οκ. Τραβάτε να ξυθείτε με την ησυχία σας, αγαπητοί μου φιλόσοφοι. Ξέρετε γιατί; Επειδή σας σέβομαι. Με τη σωστή σημασία της λέξης. Θελει guts για να το κάνεις σωστά αυτό.

Η ζωή είναι άδικη κι αυτό την κάνει ωραία. Είναι αυτό που διεγείρει τη φαντασία. Η ανισότητα. Αυτή χαροποιεί τους δυνατούς επειδή δίνουν διαταγές και χαροποιεί τους αδύναμους επειδή τις πραγματοποιούν. Ο τύρρανος γεννιέται τύρρανος, ο δούλος γεννιέται δούλος, επειδή έτσι όλοι είναι κατά βάθος ευτυχισμένοι και ευτυχεσμένοι.

ΟΧΙ, αγαπητοί μου. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Καθόλου. ΟΧΙ.

Βρήκα τους κύκλους και την ευθεία! Είναι πραγματικά, όμως; Ή κάποιος παίζει με το μυαλό μου; Δεν είναι και πολύ έξυπνος, μάλλον. Εγώ θα το έπαιζα καλύτερα αυτό το παιχνίδι στη θέση του. Τί κάνει τώρα; Γιατί το σκέφτηκα αυτό; Είναι ένα κόλπο του; Υπάρχει; Ή όχι; Ας σκεφτώ γιατί να υπάρχει ή να μην υπάρχει…

Θέλει ταλέντο να νιώθεις μοναξιά. Είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Πρέπει να είσαι πολύ ανόητος για να το καταφέρεις.

Έτσι είναι κύριε, σου λένε. Δεν πα’ να είσαι το Κυάνεον Σέλας; Και; Και τί έγινε; Εκεί κύριε! Στην ουρά, κύριε! Στη θέση σας!

-Μα εγώ… Μα εγώ δε θέλω να κλέψω τη θέση κανενός. Μα εγώ δεν ήθελα να κάτσω καν στην ουρά. Δεν είχε ποτέ νόημα, γιατί να έχει τώρα; Αλλιώς μου τα ‘χαν πει εμένα… Γιατί μου τ’ αλλάζουν τώρα;

Γιατί να θέλω να κρύψω κάτι; Δεν έχει νόημα. Έχει; Έχω να κρύψω κάτι;

Και οι κύκλοι μαζί με την ευθεία ΙΣΩΣ είναι πραγματικοί…

Ίσως.

Έτσι γράφουν, κυρίες και κύριοι. Ώστε ο αναγνώστης να διαβάζει με αγωνία την επόμενη λέξη. Μάλλον όχι. Όχι με αγωνία. Δεν είναι αγωνία αυτό το πράγμα που νιώθεις. Είναι καλλιτεχνική λαιμαργία. Που μόνο τα νόστιμα έργα τέχνης προσφέρουν. Δεν έχω τη συνταγή, φίλοι μου, αν και μόνο αν θέλετε να με θεωρείτε φίλο σας.

Ούτε είμαι καλλιτέχνης, φίλοι. Ένας αντιγραφέας εκλεκτικιστής είμαι. Copy-paste κάνω. Αλλά επιτυχημένα. Όχι επειδή δεν έχω φαντασία. Αλλά επειδή αδυνατώ να εκφράσω με οποιονδήποτε τρόπο αυτό που υπάρχει εκεί μέσα.

Όταν ένας τρελός παραδεχθεί την τρέλα του, συνεχίζει να είναι τρελός; Κι αν όχι, τί είναι;

Ούτε έξυπνος είμαι, σε αντίθεση με τους έξυπνους. Απλά έτσι με χαρακτήρισαν και μου κόλλησαν ρετσινιά. Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα. Δεν είμαι έξυπνος. Απλά, έχω πλάκα, όπως και η ίδια η ζωή. Είμαι το κεντρικό κομμάτι, η καρδιά του συστήματος. Είμαι μια μηχανή που το σύστημα επίτηδες γέννησε προβληματική και τοποθέτησε στο πόστο της καρδιάς του, ώστε να εξασφαλίσει το θάνατό του. Κάποιος έπρεπε να έχει αυτό το ρόλο. Δε θεωρώ τον εαυτό μου ξεχωριστό γι’ αυτό. Είναι απλώς θέμα στατιστικής. Και τίποτα παραπάνω.

Γι’ αυτό παίξατε μαζί μου, κυρίες και κύριοι. Επειδή είχα και έχω πλάκα. Πάντα έτσι είχε αυτό το παιχνίδι εξουσίας. Περιμένετε να δείτε πότε θα σταματήσω να έχω πλάκα για να σταματήσετε να παίζετε μαζί μου. Δε με πειράζει αυτό, αγαπητοί. Κι εγώ γι’ αυτό έχω πλάκα. Για να με παίζετε. Α! Μήπως σας ενόχλησε αυτό, φίλοι μου; Μήπως βγήκε εκτός σεναρίου; Μη στεναχωριέστε. Θα συνεχίσω να έχω πλάκα, για να συνεχίζετε να παίζετε μαζί μου, για να έχω παρέα. Όχι επειδή το θέλω. Ούτε επειδή το θέλετε. Αλλά επειδή έτσι είναι γραφτό να γίνει. Και πάλι, μόνο εγώ το αντιλαμβάνομαι αυτό. Κι αυτό σας τσατίζει. Γι’ αυτό, ίσως σταματήσετε να με παίζετε για λίγο, έτσι για να κρατήσετε στάση απέναντί μου και, κυρίως, απέναντι στο σύστημα.

Ίσως να τα έχω ξεχάσει όλα αυτά αύριο. Ίσως τα δω και τρομάξω με όσα έγραφα. Ίσως να έχει πλάκα. Ίσως γελάσω δυνατά. Ίσως ξεκαρδιστώ στα γέλια.

Νιώθω ότι έχω χρέος να βάλω κάπου έναν επίλογο. Δεν ξέρω πού, πότε, πώς και γιατί, αλλά νιώθω ότι θα γίνει. Σίγουρα δε θα υπάρξει ούτε προειδοποίηση, ούτε συνέχεια. Αλλιώς δε θα είναι επίλογος. Θα είναι κάτι πρόστυχο.

Ούτε εγωιστής είμαι. Μιλάω για εμένα, εννοώντας όχι εμένα. Και μιλάω για εμένα, εννοώντας εμένα, διότι ποιός άλλος ξέρει καλύτερα τον εαυτό μου από εμένα τον ίδιο; Δεν είναι εγωισμός αυτό. Φαυλότητα ονομάζεται.

No black and white in blue… αλήθεια σας λέω… απλά, εμπιστευτείτε με… λίγο… ξέρω, δεν αξίζω τον κόπο, ούτε είμαι άξιος εμπιστοσύνης… απλά με κουράζει κάπως να παρακαλάω…

Όχι, κύριες και κύριοι. Με κουράζει η ουρά. Σας παρακαλώ, συμπεριφερθείτε σαν να μην είμαι στην ουρά. Κάντε σαν να μην υπάρχω.

Κοινωνία, το όνομά της. Ναι…

Αν θυμάμαι καλά…

Χίλια συγγνώμη που είμαι ρομαντικός. Δεν μπορώ να μην το κάνω. Είναι σαν να προσπαθώ να μην είμαι το Κυάνεον Σέλας. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό, δυστυχώς για μένα.

Και, όχι, προς Θεού! Δεν αναφέρομαι στο ρομαντισμό! Δε θα θίξω την άσπιλη, τέλεια, αψεγάδιαστη, στρογγυλή, τεκμηριωμένη λογική σας. Ποιός είμαι εγώ; [ Who am I? ;-) ]

Αναφέρομαι στην ανθρώπινη ιδιότητα της συγκίνησης. Και προς Θεού, όχι, δε θέλω να πω ότι είμαι ευσυγκίνητος! Γιατί με παρεξηγείτε; Why;

Γιατί με παρεξηγείτε συνανθρωπάρια μου; Γιατί; Επειδή δεν είμαι κομμένος και ραμμένος για τα μέτρα σας; Ποιά είναι τα μέτρα σας; Γνωρίζετε; Γιατί με παρεξηγείτε πάντα; Γιατί; Τί κατάρα κουβαλάω;

Όχι, δε με παρεξηγείτε εσείς. Εσείς είστε πολύ πονηροί για να πέσετε σε αυτή την παγίδα. Είστε τσακάλια εσείς. Άλλο όπλο έχετε. Αλλά δεν το λέω. Επειδή είναι πολύ πρόστυχο και δε θέλω να μολύνω αυτό τον χώρο.

Όχι, δε θα μιλήσω. Απλά θα σας κοιτάω και θα γελάω μαζί σας (με κάθε έννοια). Επειδή αυτό είναι πολύ εύκολο, και ως γνωστόν, μας αρέσουν τα εύκολα εμάς. Είμαστε γεννημένοι να απολαμβάνουμε το εύκολο. Θα γελάω μαζί σας, αγαπητοί. Επειδή εσείς το προκαλείτε καθημερινά. Κι εγώ απλώς θα πάω με τα νερά της φύσης, θα επιλέξω τη φυσική επιλογή, φίλοι μου. Θα σας κοιτάω. Και το βλέμμα μου θα λέει: «Γνωρίζω ότι γνωρίζετε πως ξέρω τι θα πείτε, πως θα αντιδράσετε, κάθε σας κίνηση». Κι αυτό ενδόμυχα θα σας νευριάζει. Αυτός θα είναι ο σταυρός που πρέπει να κουβαλήσετε. Και είναι βαρύς για τον εγωισμό σας. Επειδή ξέρω από εγωισμό, ειδικά εγώ.

Όχι, δεν τρελάθηκε το «παιδί». Όχι, δεν τρελάθηκε «αυτός». Μια χαρά είναι «αυτός». Όπως πάντα, δηλαδή, «αυτός». Απλώς, «αυτός» είναι στα πρόθυρα να πιστέψει πως όλο το όνειρο κυμαίνεται μεταξύ βλακείας και ηλιθιότητας. Δεν ήθελε «αυτός» να είναι αυτές οι δύο οι δυνάμεις γέννησης και καταστροφής. Είχε άλλα στο μυαλό του. Ήθελε το όνειρο να είχε διαφορετικό λόγο ύπαρξης, αν όχι συστατικά.

Το όνειρο, αγαπητοί μου φίλοι και εχθροί. Εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη διαφορά μας. Επειδή ΜΟΝΟ ΕΓΩ πιστεύω στο όνειρο. Και αυτό με κάνει ευτυχισμένο, τρελό, δυστυχισμένο και λογικό.

Ξέρω την κίνηση σας. Θα θελήσετε να με τρελάνετε. Δε θα φταίτε εσείς. Βαλτοί είστε. Του προκαθορισμένου, της Θείας Ειμαρμένης. Το ξέρω. Γι’ αυτό θα είμαι ψύχραιμος. Θα κάνετε την «απρόβλεπτη» κίνησή σας. Δεν είμαι καλός στο σκάκι. Θα τσατιστώ. Αλλά θα προσπαθήσω να θυμηθώ αυτή την παράγραφο.

Ίσως και να επαληθευτώ, όπως κάθε φορά. Αυτό ίσως με ρίξει στη μελαγχολία. Μαθημένος είμαι. Είναι τρόπος ζωής. Είναι γοητευτική η μελαγχολία, αρκεί να μελαγχολείς σωστά. Όλα είναι γοητευτικά όταν γίνονται με τον σωστό τρόπο.

Για όσους σιχαίνονται τον ρομαντισμό μου: Απλά κάντε πως δεν υπαρχω.

Για όσους τον θαυμάζουν: Απλά, μπείτε κι εσείς στο παιχνίδι μου. Αν δεν μπορείτε, απλά προσποιηθείτε. Η ζωή ένα θέατρο είναι.

Χαρίζω δωρεάν όλα τα μυστικά του ευ ζειν.

Έχω πολλά να σας πω ακόμα. Αμέτρητα. Είμαι ικανός να συνεχίζω μια κουβέντα μέχρι το θάνατο. Αλλά δε θα σας κάνω το χατίρι.

Ούτε όμως θα κλείσω εδώ, για να μη σας χαρίσω τόσο εύκολα την απόδραση από δω μέσα. Δε θα γλιτώσετε έτσι πρόστυχα.

Επειδή είστε πολύ μικροί, αγαπητοί μου. Αχολείστε με μικρότητες. Όχι, κυρίες και κύριοι. Οι μικρότητες δεν είναι λεπτομέρειες. Σας είχα πει ότι οι λεπτομέρειες ομορφαίνουν τη ζωή κι εσείς ακούσατε μικρότητες. Όχι. Οι μικρότητες δεν είναι μικρολεπτομέρειες, είναι μικρομαλακίες. Είστε πολύ μικροί και χάνεστε στις μικρότητες. Πνίγεστε σε μια σταγόνα ιδρώτα, ούτε καν νερού. Εγώ επέλεξα έναν ωκεανό, πήδηξα μέσα και πνίγηκα. Είστε πολύ μικροί για να αγγίξετε τις επιλογές μου, ακόμα και στο επίπεδο του πνιγμού.

Αν δε θέλετε, μη διαβάζετε. Δε σας έβαλε κανένας. Ελευθερία δεν έχουμε; Free! Feels so free! Ε; Ε; Ε; Ή όχι; Τί παραβιάζει αυτή την ελευθερία; Τί γουστάρετε να μάθετε ακόμη; Αφού ξέρετε ήδη αρκετά. Γιατί γεμίζετε το μυαλό σας με άχρηστη πληροφορία; Μήπως σας έπιασε το παρακμιακό σας; Μήπως η αυτοκαταστροφικότητά σας;

Γιατί ρε συνεχίζετε να διαβάζετε;

Τί σας ηδονίζει τόσο; Γιατί; Φύγετε. Υπάρχουν καλύτερα πράγματα να κάνετε. Η αδιαφορία είναι το καλύτερο όπλο σας. Επειδή δεν έχετε τα δικά μου όπλα. Και ούτε πρόκειται να τα αποκτήσετε ποτέ.

Όχι, δε γράφω για να σας πω κάτι. Δεν είστε η αιτία, ούτε καν η αφορμή. Είστε ένα ενδεχόμενο ύπαρξης, ένας αριθμός σε μια στατιστική, 4 στρατιώτες σε κάποιο παιχνίδι σκακιού, κάπου, κάποτε.

Ούτε για μένα γράφω. Εγώ απλά είμαι ο σκακιστής, για μένα. No more, no less. Ή το ίδιο το παιχνίδι σκακιού, μερικές φορές.

Ο λόγος που γράφω είναι επειδή πρέπει αυτό να γίνει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτό δεν μπορείτε να καταλάβετε και τιμωρείστε τόσο ανελέητα. Καλά να πάθετε. Κι εγώ το παθαίνω κάποιες φορές, πολύ λίγες όμως.

Δεν είμαι απεσταλμένος. Δεν ήρθα για να σας διασκεδάζω, ούτε να σας ψυχαγωγήσω, ούτε να σας μορφώσω, αν και πολλές φορές τα έκανα. Ήθελα πολύ να τα κάνω. Το είχα απωθημένο. Είναι ένα από τα πολλά προβλήματα που σαν Κυάνεον Σέλας δε δικαιούμαι να έχω. Αλλά τί να κάνουμε; Η τετράγωνη λογική μου με κρατάει δέσμιο.

Πραγματικά, βαρέθηκα πολύ το blog. Επειδή επαναλαμβάνει τον εαυτό του με άσχημο τρόπο. Είναι φερέφωνο των πιστεύω του και όχι αγγελιοφόρος κάποιων πιστεύω.

Βαρέθηκα, γενικώς. Κι αυτό με στεναχώρεσε κάπως, επειδή ξέχασα Μεγάλους Σεισμούς, Εκλείψεις, ξέχασα γενικά… Δεν έπρεπε. Δεν έπρεπε να κάνω κάτι πέρα από αυτό που έπρεπε να γίνει. Ξέρετε γιατί η σκέψη μου έγινε τόσο απλοϊκή; Επειδή βαρέθηκα. Αλλιώς, θα καταλάβαινα ότι ακόμα και αυτό, η βαρεμάρα, ήταν μέσα στο πρόγραμμα! Είναι απίστευτο! Βλέπω το λάθος μου άμεσα! Ποιός είμαι τέλος πάντων;

Κάποτε θα χαλάσω. Και τότε, θα αναμετρηθώ με τη Μηχανή. Επειδή θα απειληθεί με θάνατο, καθώς εγώ τροφοδοτώ με οξυγονομένο αίμα κάθε ιστό, κάθε μυ, κάθε τμήμα της. Την φοβίζει ο θάνατος, καθώς ξέχασε τη σύμβαση που είχε κάνει. Αν και επιθυμεί ενδόμυχα κάπως να λυτρωθεί. Θα κάνουμε μπρα-ντε-φερ στο Τραπέζι. Και τότε θα γελάσουμε και οι δύο, εγώ και αυτή. Και μετά θα βάλουμε τα κλάματα κατάκοποι. Μέχρι τότε, θα ψάχνουμε ο ένας τον άλλον…

Μερικές φορές, είμαι πολύ καλός. Μην το εκμεταλλεύεστε ποτέ αυτό. Όχι επειδή είναι αχαριστία, αλλά επειδή το καταλαβαίνω αμέσως.

See ya around!

Farewell, lonesome, space cowboy…

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Κοινωνία and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας;

  1. Παράθεμα: Φιλοκαλοῦμέν γὰρ μετ’ εὐτελείας; | Κυάνεον Σέλας

  2. Παράθεμα: η πικρή συνέχεια συνεχίζεται… Φιλοκαλοῦμέν ή φιλοσοφοῦμεν, τελικά; | Κυάνεον Σέλας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s