ευτυχία part 1 (?)

Ευτυχία, ευδαιμονία.

Στόχος, κατάσταση ή συνθήκη;

Και πόση διάρκεια έχει; Είναι συνεχόμενη, στιγμιαία, διακοπτόμενη, εναλλασσόμενη με κάτι άλλο;

Μη βαριέστε. Διαβάστε. Δε βλάπτει πολύ. Λίγο βλάπτει.

Υπάρχει; Είναι αυθύπαρκτη; Ή εμφανίζεται σαν ζευγάρι αντιθέτων με την έννοια της δυστυχίας;

Όλα αυτά έχουν απασχολήσει την ανθρωπότητα ανά τους αιώνες.

Αλλά όχι εμένα.

Συνεχίστε. Όπως βλέπετε, δεν είμαι ένας συνηθισμένος blogger με αρθράκια copy-paste-αρισμένα από αλλού. Συνεχίστε την ανάγνωση. Με δική σας ευθύνη, όμως.

Πάντα να απολαμβάνετε υπεύθυνα.

Εμένα με απασχολούν οι διάφορες αποχρώσεις της λεγόμενης ευτυχίας. Ποικίλα χρώματα, που μπλέκονται μεταξύ τους και σχηματίζουν άλλα, περίεργα και πρωτοφανή χρώματα, που κανείς ποτέ δεν έχει ξαναδεί. Και κανείς, ποτέ δεν πρόκειται να ξαναδεί. Χρώματα που αναδύονται από το σκοτάδι στο φως και μετά από το πέρας τους ξαναβυθίζονται στην ανυπαρξία.

Δεν είμαι φιλόσοφος. Είμαι απλά ένας ζωγράφος. Ένας ζωγράφος που δεν ξέρει να ζωγραφίζει. Που δεν έχει φτιάξει κανένα έργο. Που του αρέσουν τα χρώματα.

Ποιά είναι τα όρια μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας; Υπάρχουν; Ή υπάρχει μια συνεχής μεταμόρφωση και ένας συνεχής μετασχηματισμός χρώματος και υφής μεταξύ των δύο καταστάσεων; Και υπάρχουν μόνο δύο ακραίες καταστάσεις; Είναι αυτές; Ή αυτές βρίσκονται κάπου στο μέσον του σχοινιού;

Στιγμιαία ευτυχία: μεγάλης έντασης και πολύ μικρής διάρκειας… αν διαρκούσε περισσότερο, ίσως να ήταν βασανιστική…

Διακοπτόμενη ευτυχία: κουραστική. Φέρνει ναυτία.

Ευ-τυχία. Καλή τύχη. Ή κάτι παρόμοιο. Τύχη; Τί είναι αυτό; Μας αρέσει αυτή η έννοια; Μήπως μας απογοητεύει λιγάκι; Όταν απογοητευόμαστε είμαστε ευτυχισμένοι;

Διαρκής ευτυχία: πλάνη ή θαύμα. Δύσκολο το δεύτερο. Αλλά εφικτό. Αλήθεια λέω.

Εναλλασσόμενη ευτυχία με δυστυχία: βαρετά κοινότυπο. Μαλλον ψεύτικο. Μάλλον μη πραγματικό. Ό,τι βαριέμαι, πλεόν θα το βαπτίζω μη πραγματικό.

Δεν είμαι λογοτέχνης. Είμαι ένας ποιητής που θέλει να γράφει με ομοιοκαταληξία, αλλά δεν μπορεί. Κι έτσι, δε γράφει τίποτα. Απλά, του αρέσουν οι λέξεις.

…αυτή η γλυκιά μελαγχολία μέσα σε περιόδους ευτυχίας… ανεξήγητη… αδικαιολόγητη… απροσπέλαστη… η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις… απερίγραπτη… και πάντα λυπητερή, πάντα σκοτεινή, πάντα βουβή. Αν και ουρλιάζει.

Τα χειρότερα όπλα είναι η σιωπή, η αναμονή, η παρακολούθηση. Δεν είναι ικανά να δείξουν οίκτο.

Στα χέρια ενός ικανού είναι πολύ επικίνδυνα. Θανατηφόρα. Και κανείς δεν το γνωρίζει αυτό. Κανείς δε φυλάγεται από τον μεγαλύτερο κίνδυνο.

Κάτι μου θυμίζει για μια ιστορία με ένα λύκο ντυμένο σαν πρόβατο…

Ή ήταν πρόβατο ντυμένο σαν λύκος;

Και ποιά η διαφορά;

Πέρυσι, είχα πει πως σιχάθηκα και τους λύκους και τα πρόβατα, πάντως.

Δεν είμαι μουσικός. Είμαι ένας συνθέτης που δεν του αρέσει η μουσική.

Πόση ευτυχία κρύβει η μελαγχολία; Υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει μελαγχολία;

Πόση μελαγχολία κρύβει η ευτυχία; Υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει μελαγχολία;

Γιατί τόσα πολλά χρώματα; Γιατί δεν χρησιμοποιούνται μόνο αυτά που αναγνωρίζει το ανθρώπινο μάτι; Γιατί τόση πληροφορία;

Από πού προέρχεται αυτή η πανδαισία;

Λες να υπάρξει δεύτερο part αυτού του άρθρου;

Υ.Γ. Η αληθινή ευτυχία δε συστήνεται ως ευτυχία. Έρχεται χωρίς συστάσεις. Όπως ένα τσουνάμι. Όπως η αληθινή Τέχνη.

Υ.Γ.2 Τα άρθρα μου δεν μπορούν εκ φύσεως να τοποθετηθούν σε κατηγορίες. Κάθε προσπάθεια είναι εξ’ αρχής αποτυχημένη.

Υ.Γ.3 Οι λύκοι και τα πρόβατα είναι στην πραγματικότητα κροκόδειλοι.

Υ.Γ.4 Τί μορφή έχει το άρθρο αυτό;

Υ.Γ.5 Θα υπάρξει δεύτερο part; Ξαναρωτώ.

 

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Άλλα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to ευτυχία part 1 (?)

  1. Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

    Γράφω, περιμένοντας να διαβάσουν τα γραφόμενά μου οι φτωχοί πλην τίμιοι αναγνώστες μου και να με θαυμάσουν. Ή να προβληματιστούν. Ή να μάθουν τα νέα μου. Ή να επαληθεύσουν τα πιστεύω τους περί εμού.

    Πόσο απαίσια, τυχοδιωκτικά, εγωιστικά, μονότονα, ατομιστικά και αναμενόμενα ιδιοτελής είναι η Τέχνη!

    Μου τη δίνει η λέξη «ανιδιοτέλεια». Ας χρησιμοποιούμε άλλη λέξη για να ορίζουμε αυτή την έννοια. π.χ. «κολοκύθι».

  2. Ο/Η salerosa λέει:

    Ευτυχία. Δύσκολο θέμα έπιασες, ειδικά στην εποχή μας. Όχι επειδή περνάμε οικονομική κρίση αλλά επειδή νιώθω πως η εποχή μας κυριαρχείται από μία ριχότητα που δεν αφήνει χώρο για βαθύτερα και ουσιαστικά συναισθήματα.

    Και επίσης αν ρωτήσεις μερικούς αν είναι ευτυχισμένοι με την ζωή τους, οι περισσότεροι θα πουν ναι γιατί θα ντρέπονται ή θα φοβούνται να το ακούσουν από το ίδιο τους το στόμα πως δεν είναι. Γιατί ίσως κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει. Υπάρχει αυτό το αίσθημα το ανεκπλήρωτο, το αχόρταγο.

    Όσον αφορά αυτό που λες για την μελαγχολία και αν κρύβει ευτυχία, νομίζω ότι όλα πραγματικά χρειάζονται. Και τα φωτεινά από χρώμα αισθήματα αλλά και τα πιο σκούρα από χρώμα αισθήματα. Και επειδή εμάς μας έφερε κοντά ο Όσκαρ θα κλείσω με κάτι δικό του.

    «Ήρθες σε μένα για να μάθεις την απόλαυση της ζωής και την απόλαυση της τέχνης. Ίσως να έχω εκλεγεί για να σου μάθω κάτι πολύ πιο υπέροχο – το νόημα της θλίψης και την ομορφιά της”.

    Καλημέρα σας! :-)

    • Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

      Καλημέρα Salerosa!

      Αυτή η αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του αχόρταγου, είναι χαρακτηριστικό της εποχής που ζούμε. Πολύ με θλίβει… Δεν ξέρω αν υπάρχει θεραπεία…
      Ίσως να υπάρχει, αλλά είναι πολύ ακραία.

      Γιατί κάθε πρόταση του Όσκαρ είναι ανατριχιαστικά τέλεια; Αυτός ο άνθρωπος με εμπνέει!

      Περί ρηχότητας που ανέφερες (απόφθεγμα του ιδίου):
      «Μόνο οι ρηχοί άνθρωποι γνωρίζουν τον εαυτό τους.»

  3. Ο/Η Λογινός Σωκ. λέει:

    Τελευταία Κυάνεε πολύ με έχει απασχολήσει αυτό το θέμα,μέχρι που συλλογίζομαι τη πιθανή τσουναμική φιλοσοφία.Η ευτυχία έρχεται απότομα αλλά αποτραβιέται εξίσου απότομα,οπότε μπορεί να σε συνταράξει εξίσου συθέμελα,είτε η παρουσία είτε η απουσία της.Μπορεί και να λέω ότι νά’ναι,μπορεί λέγω,αλλά μπααα..:-p

    • Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

      Έχεις δίκιο, @Λογινός Σωκ, αυτό το πράγμα μπορεί να σου γκρεμίσει όλη την ύπαρξη…
      Το σκωτσέζικο ντουζ με ευτυχία είναι πραγματικά πάρα πολύ επικίνδυνο.
      Θέλει μέτρο. Μέτρον άριστον.

      Μέτρο όμως! Πρόσοχη! Όχι μέτριο! :-Ρ

      Η μετριότητα σκοτώνει τη γοητεία. Και την Τέχνη, επομένως.

      «ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ…

      …φτάνουν οι φανφάρες. Βαρέθηκα.

      Υ.Γ. Αφεθείτε να νιώσετε ευτυχισμένοι! Μη φοβάστε την ευτυχία! Τουλάχιστον, αφεθείτε να νιώσετε χαρούμενοι! Για όμορφα πράγματα! Για την αρετή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s