Μια φορά κι έναν καιρό… (project1)

Μια φορά κι έναν καιρό,

ήταν μια κατσαρίδα…

Αυτή η κατσαρίδα δεν ήθελε να κάνει μόνο αυτά που κάνουν οι κατσαρίδες. Επειδή μπορούσε να κάνει κι άλλα πράγματα. Ήταν ικανή κατσαρίδα κι αυτή ήταν η μεγάλη κατάρα της.

Αλλά δεν ήταν τόσο «κατσαρίδα» όσο θα έπρεπε. Ήταν κάπως χλωμή, αν και ήταν μαύρη και ήταν κάπως καχεκτική, αν και ήταν πολύ δυνατή. Έμαθε να ζει με αυτές τις ιδιότητές της. Στο κάτω, κάτω, είχε και άλλες ικανότητες.

Μπορούσε να τραγουδήσει. Όχι όπως τα τζιτζίκια, άλλα μπορούσε κάπως να βγάλει μια φωνούλα. Αλλά τα τζιτζίκια δεν ήθελαν. Ήθελαν να έχουν αυτά το μονοπώλιο στο τραγούδι, επειδή είχαν ομορφότερη φωνή. Αυτό το ήξερε η κατσαρίδα, αλλά δεν την πείραζε. Δεν ήθελε ανταγωνισμό, απλά ήθελε να τραγουδήσει. Και τα τζιτζίκια συγκεντρώθηκαν όλα μαζί και ομόφωνα της το απαγόρεψαν.

Και η κατσαρίδα ζήλεψε.

Επίσης, μπορούσε να δουλέψει. Είχε κουράγιο για δουλειά. Αλλά τα μυρμήγκια δεν ήθελαν να δουλεύει άλλος, επειδή ήθελαν μόνο αυτά να κλαίγονται για την κούρασή τους. Η κατσαρίδα δεν ήθελε να κλαίγεται, ούτε να παραπονιέται. Μόνο να δουλέψει ήθελε. Και το ήξερε ότι τα μυρμήγκια δε θα συνεργάζονταν ποτέ μαζί της και θα κουραζόταν τρομερά, αλλά δεν την πείραζε αυτό. Αλλά τα μυρμήγκια την έδιωξαν από τη δουλειά. Επειδή αυτή είχε πιο μεγάλο μπόι από αυτά και άντεχε περισσότερο τη δουλειά.

Και η κατσαρίδα ζήλεψε.

Αυτή η κατσαρίδα ήταν μαύρη κι άσχημη, αλλά μπορούσε να πετάξει λίγο. Στην πραγματικότητα, δεν πετούσε, αλλά έκανε μικρά πηδηματάκια και φαίνοταν ότι μπορούσε για πολύ μικρές στιγμές να αψηφίσει τη βαρύτητα. Και μέσα από αυτή την ενέργεια, αποκτούσε κάτι όμορφο και χαριτωμένο. Αλλά οι όμορφες και χαριτωμένες πεταλούδες δεν ήθελαν μια κατσαρίδα να τραβήξει κάποιο βλέμμα, έστω κι αν αυτό ήταν ένα μόνο βλέμμα. Ήθελαν αποκλειστικότητα στην χάρη και στην τσαχπινιά. Και πήγαν στην κατσαρίδα όλες μαζί και πολύ χαριτωμένα της ζήτησαν να μην το ξανακάνει. Κι επειδή η κατσαρίδα είχε ευαίσθητη ψυχή, τους έκανε το χατίρι, δεν ήξερε να λέει όχι.

Και η κατσαρίδα ζήλεψε.

Και τότε θυμήθηκε ότι ήταν κατσαρίδα. Θυμήθηκε τις ρίζες της. Πήγε στους δικούς της.

Αυτοί τριγυρνούσαν τα βράδια στα σκοτεινά, ψάχνοντας κάτι. Και η κατσαρίδα τους ρώτησε τι έψαχναν. Κι αυτοί την κοίταξαν τρομοκρατημένοι. Την κοίταξαν με αηδία. Τί πάει να πει τί έψαχναν; Απλά έψαχναν! Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να γνώριζαν και το τι έψαχναν.

Και τότε η κατσαρίδα αισθάνθηκε εντελώς μόνη.

Και αναζήτησε ποιος ήταν ο σκοπός που ήρθε στη ζωή. Και νόμισε πως ο σκοπός ήταν να είναι κατσαρίδα, αυτό το οποίο είχε απαρνηθεί στο παρελθόν. Και έψαξε αυτό που έψαχναν οι δικοί της. Δεν έψαξε να το βρει, απλά έψαξε να βρει τι ήταν.

Και έπεσε με τα μούτρα στην αναζήτηση. Και δεν έβρισκε αυτό που έψαχνε. Αλλά βρήκε πάρα πολλά άλλα πράγματα. Πιθανόν άχρηστα. Πιθανόν άσχημα. Πιθανόν λυτρωτικά.

Αλλα δεν είχε βρει αυτό που θα τη λύτρωνε.

Αλλά για το μόνο που ήταν σίγουρη, ήταν το ότι είχε εκπληρωθεί ο λόγος ύπαρξής της. Ήταν μια αληθινή κατσαρίδα! Μια κατσαρίδα που έκανε αυτό για το οποίο γεννήθηκε, αλλά το έκανε σωστά! Μόνο αυτή το έκανε σωστά! Μόνο αυτή ήταν κατσαρίδα! Καμία άλλη!

Και τότε το αποφάσισε. Θα δοκίμαζε να μην ήταν καν κατσαρίδα. Θα τα έπαιζε όλα για όλα. Δεν είχε να χάσει κάτι. Τα είχε βαρεθεί όλα.

Και το δοκίμασε. Και για κάποιο χρονικό διάστημα δεν ήταν τίποτα. Ένα κενό ήταν.

Αλλά δεν άντεξε, επειδή δεν αντέχεται. Και ξαναγύρισε στον τρόπο που ζούσε. Όχι στον τρόπο που ζούσαν οι κατσαρίδες, αλλά στον τρόπο ζωής που αυτή είχε βρει.

Συνέχισε το μυστικό της έργο. Το έργο που μόνο αυτή μπορούσε να επιτελέσει.

Και δεν ένιωθε τίποτα.

Ένα βράδυ, στα σκοτάδια, η κατσαρίδα συνάντησε μια πεταλούδα της νύχτας.

Οι νυχτοπεταλούδες δεν είναι όπως οι πεταλούδες της ημέρας. Είναι πιο εσωστρεφείς. Τα χρώματά τους δεν είναι πρόστυχα και φανταχτερά, αλλά είναι ήπια και γαλήνια. Και δε φανερώνουν την χάρη τους τη μέρα, όπου είναι εύκολο να τις παρατηρήσει κάποιος, αλλά τη νύχτα, όπου είναι πιο δύσκολο.

Η κατσαρίδα, που δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν πλέον σοφή, είπε στη νυχτοπεταλούδα ότι η νύχτα είναι επικίνδυνη.

Και η νυχτοπεταλούδα είπε στην κατσαρίδα ότι η συγκεκριμένη αναζήτηση δεν οδηγεί πουθενά. Δεν έχει νόημα. Δεν χρειάζεται.

Δεν χρειάζεται να αναζητείς ανελέητα. Ούτε να αναρωτιέσαι αν είσαι κατσαρίδα ή αν δεν είσαι κατσαρίδα.

Αυτά που χρειάζονται είναι η Αγάπη και η Αρετή…

Και το παραμύθι μόλις άρχισε…

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Παραμύθια and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μια φορά κι έναν καιρό… (project1)

  1. Ο/Η Χρώμα λέει:

    Η κατσαρίδα απλά δεν ξέρει ότι, δεν έχει το δικαίωμα να ζηλεύει! Όχι απλώς δεν χρειάζεται, δεν έχει καν το δικαίωμα! Η διαφορετικότητα είναι δύσκολη, αλλά όμορφη.. Μόλις το συνειδητοποιήσει, έχοντας κεραίες, θα την προσαρμόσει και θα την εντάξει όπως της αρμόζει :-)

    Η ζήλια πηγάζει από την αίσθηση ότι αδικούμαστε. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν βλέπω αδικία, αλλά έλλειψη ενδοπροσωπικής αρχικά και διαπροσωπικής στη συνέχεια συνειδητότητας. Δεν φταίει η κατσαρίδα για αυτό. Είναι δύσκολο να αποκτήσει αυτήν την συνειδητότητα όντας σε αυτές τις συνθήκες απόρριψης, μοναξιάς και μοναχικότηας. Δημιουργείται φαυλότητα.

    Η νυχτοπεταλούδα όμως του φτιάχνει καλύτερες συνθήκες και πλέον η ευθύνη της προσωπικότητάς του μεγαλώνει! Και εδώ τα πράγματα φαίνεται να δυσκολεύουν περισσότερο (μαζί με όλα τα άλλα πήρε και άλλες ευθύνες!!).

    Παρ’ όλα αυτά, Κυάνεον Σέλας, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, ακριβώς επειδή υπάρχει η Αγάπη και η Αρετή, οι οποίες λειτουργούν ως «μωβ χάπι» (θυμάσαι τις δυσκολίες ξεχνώντας τες-μαθαίνεις πάρα πολλά μέσα από αυτές) και φτιάχνουν τελικά το ΠΑΡΑΜΥΘΙ!

    Δεν υπάρχει αδικία… Υπάρχει δυσκολία, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε με αγώνα. Νικηφόρο αγώνα, μιλώντας στην γλώσσα σου, Κυάνεον Σέλας ;-)

    • Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

      Γεια σου Χρώμα! :-)
      Καλώς ήρθες στο blog…

      Πολύ ωραίο είναι το μωβ χάπι…
      Θυμίζει τα όμορφα παιδικά χρόνια… :-)

      Είθε να είναι νικηφόρος ο Αγώνας του Παραμυθιού, Χρώμα! :-)
      Ευχαριστώ για το βίντεο, my lady…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s