the greatest dedication

Στέλνω γενναιόδωρα τις ευχές μου και αφιερώνω το μουσικό κομμάτι στο τέλος του post σε πάρα πολλούς ανθρώπους. Αλλά πιο συγκεκριμένα:

  • σε αυτούς που έχουν πάρα πολλές δουλειές, μα πάρα πολλές όμως και δεν προλαβαίνουν να μιλήσουν-μπαρουφολογήσουν-χάσουν τον χρόνο τους μαζί σου. Παρ’ όλα αυτά, έχουν άπλετο χρόνο για χάσιμο αρκετές άλλες φορές όταν εσύ είσαι απών.
  •  σε αυτούς που νοιάζονται πολύ για το μέλλον του χωριού, της πόλης, της χώρας, της Ευρώπης, του πλανήτη, του ηλιακού συστήματος, του γαλαξία, του γαλαξία της Ανδρομέδας και όλης της τοπικής ομάδας γαλαξιών. Χωρίς να περιμένουν ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ κάποιο αντάλλαγμα, τόσο καλοί άνθρωποι είναι.
  •  σε αυτούς που κατά την εγγραφή τους στο facebook έδωσαν τη διεύθυνση e-mail που χρησιμοποιούν πάντα (δηλ. δεν άνοιξαν άλλο λογαριασμό mail για αυτή τη δουλειά) και τώρα λαμβάνουν καθημερινά 1.392.483 ειδοποιήσεις-mails. Μπράβο παιδιά.
  • σε αυτούς που από φόβο αλλάζουν πεζοδρόμιο ή ανατριχιάζουν μόλις σε συναντούν επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τι διάολο ρόλο βαράς στον πλανήτη και τι θες απ’ τη ζωή τους. Και κοιτούν να σε ξεφορτωθούν όσο το δυνατόν συντομότερα.
  • σε αυτούς που σε κοιτούν με καχυποψία, λες και είσαι τουλάχιστον καταδότης. Και με μίσος, λες και είσαι ο φονιάς του πατέρα τους.
  • σε αυτούς που είναι χαρούμενοι, φιλικοί, κουλ και χιουμορίστες κάνοντας αστειάκια μεταξύ σοβαρού, φλερτ, κλανιάς και μαγκιάς. ’ΧΑΧΑΧΑ, γελάσαμε πάλι βρε παιδιά, δεν μπορώ να συγκρατηθώ, καλέ πως τα λέει έτσι το άτομο, ΧΑΧΑΧΑ, κατουρήθηκα πάνω μου καλέ, φτάνει πια!’ Πολύ γέλιο. Δεν μπορώ να σταματήσω, θα κάνω εμετό απ’ το γέλιο.
  • σε αυτούς που αν και ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ είναι πολυδιάστατοι, ανοιχτόμυαλοι, ακομπλεξάριστοι και τελικά ήρωες. Παίδες, τα ανοιχτά μυαλά παίρνουν συνεχώς αέρα.
  • σε αυτούς που είναι πολύ σοβαροί, πολύ κύριοι όμως. Που για να τους μιλήσεις πρέπει να συμπληρώσεις αίτηση και αφού τους μιλήσεις πρέπει να τους φιλήσεις με περίσσιο σεβασμό τα πόδια. ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΕΙΠΑΜΕ! Αυτοί δε σηκώνουν αστεία. Αυτά είναι για ανώριμους.
  • σε αυτούς που τα κάνουν ΟΛΑ στα κρυφά.
  • σε αυτούς που είναι μίζεροι. Σου πρήζουν το συκώτι στο πι και φι χωρίς προειδοποίηση. Και τις περισσότερες φορές, χωρίς λόγο. Όλα τα έχουν οι αχάριστοι.
  • σε αυτούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, μα στην πρώτη πραγματική αλλαγή κωλώνουν, θυμώνουν και τελικά παραιτούνται.
  • σε αυτούς που θέλουν να συνδυάσουν ζωή στη φύση με facebook.
  • σε αυτούς που μιλούν μερόνυχτα στο κινητό.
  • σε αυτούς που παρατηρείς να περνάνε όταν κάθεσαι μόνος σου για ώρες σε ένα παγκάκι.
  • σε αυτούς που ακούνε μουσική στο youtube.
  • σε αυτούς που με σένα είναι πάντα επαγγελματίες. Με ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ είναι φιλικοί, χαλαροί, αληθινοί, τρυφεροί, σαχλοί, χαζοί, εξωγήινοι. Με σένα, όμως, πάντα επαγγελματίες.
  • σε αυτούς που τα ξέρουν όλα ενώ οι ίδιοι τους παραδέχονται πως όχι. Τόσο μεγάλη είναι η λατρεία του όχλου προς αυτούς, που οι ίδιοι τους λένε πως είναι άνθρωποι και οι άλλοι ακούνε πως είναι θεοί.
  • σε αυτούς που είναι τόσο φυσιολογικοί, που δεν ταιριάζουν πλέον στο περιβάλλον.
  • σε αυτούς που συνεχώς τα βάζουν με το κράτος, το σύστημα, τους κακούς. Εντάξει, δεν είπαμε πως η εις βάρος των ανθρώπων εξουσία τους είναι επιθυμητή, μπορείς όμως εσύ να κάνεις κάτι ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, εκτός απ’ το να ξαπλώνεις, να κοιμάσαι και να παραπονιέσαι; Αν ναι, κάνε το, αν όχι, βγάλε το σκασμό. Ή περίμενε το κακό κράτος να σε πάρει απ’ το χεράκι και να σε χρίσει άρχοντα, σαχλαμάρα.
  • σε αυτούς που σε όλους μιλούν για πολιτικά, εκτός από σένα. Τόσο κακός άνθρωπος είσαι.
  • σε αυτούς που κωλώνουν να γίνουν εχθροί σου. Κάνουν πως σε αγνοούν για να γλιτώσουν από την καταστροφή.
  • σε αυτούς που δε μιλάνε. Που δεν ανοίγουν το στόμα τους. Που μιλάς, μιλάς, μιλάς κι αυτοί ακούνε χωρίς να βγάλουν ανάσα. Που δεν απαντούν, που δεν πουλάνε, μόνο αγοράζουν. Που δεν εκφράζουν ΠΟΤΕ τη σκέψη τους ή τα συναισθήματά τους. Που δεν ξέρεις τι θεωρούν όμορφο και τι άσχημο, τι σημαντικό και τι ασήμαντο, αν υπάρχουν αυτές οι έννοιες.
  • σε αυτούς που δεν το αντέχουν οι άλλοι να είναι θεϊστές ή αθεϊστές.
  • σε αυτούς που είναι αναίσθητοι. Δε νιώθουν. Κατακλυσμός να γίνει, αυτοί ούτε το βλέφαρό τους δε θα κουνήσουν. Που δεν καταλαβαίνουν τίποτα βαθύτερο από μια ατάκα ενός τηλεοπτικού λαοπλάνου ηγέτη-σταρ.
  • σε αυτούς που είναι πολύ χαριτωμένοι. Θανατηφόρα.
  • σε αυτούς που ονομάζονται κοινώς αθώοι. Εγώ τους ονομάζω αφελείς. Οι αφελείς περνούν καλύτερα κι αυτοί το έχουν καταλάβει αυτό προ πολλού. Και γι’ αυτό δεν είναι αφελείς.
  • στους προδότες.
  • σε αυτούς που είναι πολύ χαλαροί. ‘Έντάξει μωρέ, μην αγχώνεσαι φίλε, θα σου πέσουν τα μαλλιά από το άγχος φίλε, έλα ρε μεγάλε, κούλαρε, έχουμε καιρό…’. Έχουμε καιρό για τα δικά μου. Οι δικές σας εκκρεμότητες έχουν πραγματοποιηθεί, δεν χρειάζεται να αγχώνεστε για κάτι.
  • στους φασίστες που απο-φασίζουν.
  • σε αυτούς που υποστηρίζουν πως η αισθητική είναι κάτι το καλό, κάτι το ωραίο. Η αισθητική, πλέον, είναι ο τρόπος εκδήλωσης του ωραίου ή του οτιδήποτε μέσω των αισθήσεων που το αντιλαμβάνονται. Ακόμη κι ένας εμετός  προβάλλει μια αισθητική. Άλλο αν μας αρέσει ή όχι.
  • σε αυτούς που μιλούν χωρίς να λένε κάτι. Και σε αυτούς που δεν ξέρεις αν θα έλεγαν κάτι, γιατί ποτέ δεν είπαν τίποτα. Μόνο κοίταζαν.
  • σε αυτούς που σε θυμούνται σε καιρό πολέμου, οικογενειακών δυστυχιών, αφόρητης δυσανασχέτησης και ολικής καταστροφής του πλανήτη. Τις άλλες ώρες δεν ξέρεις καν αν ζούνε.
  • σε αυτούς που σε διαγράφουν, λες και είσαι νεκρός. Σε αυτούς που αγνοούν την ύπαρξή σου. Άλλοτε από φόβο, άλλοτε από θυμό και άλλοτε από απλή, ενστικτώδη, ζωώδη αδιαφορία.
  • σε αυτούς που κάνουν πως σε αγνοούν γιατί είναι δειλοί και δεν αντέχουν την παρουσία σου.  Σε αυτούς που μέσα στη φαινομενική καλοσύνη τους κρύβουν τεράστια αποθέματα μίσους και κακίας.
  • σε αυτούς που κρύβονται πίσω από όχλους. Αυτοί είναι τα πιο δειλά παράσιτα.
  • σε αυτούς που σε θέλουν ξεροψημένο στα κάρβουνα, ευνουχισμένο, μαχαιρωμένο, απεγνωσμένο, κρεμασμένο. Και μετά σε χρειάζονται σαν στόχο προπόνησης εκτελεστικού αποσπάσματος.
  • σε αυτούς που σε θεωρούν πάντα ξένο αλλά θεωρούν τους εαυτούς τους αντιρατσιστές, αντιφασίστες και φίλους μεταναστών κατά τ’ άλλα.
  • σε αυτούς που συνεχώς λείπουν απ’ το σπίτι και όχι για επαγγελματικούς λόγους. Και σε αυτούς που προγραμματίζουν όλο τον χρόνο τις διακοπές τους. Και σε αυτούς που πάνε κάπου χωρίς προγραμματισμό.
  • σε αυτούς που επειδή έχουν πιάσει μια θέση, πρέπει όλοι να πάμε να χορέψουμε το στερνό μας χορό στο Ζάλογγο.
  • σε αυτούς που σε συμβουλεύουν επειδή θέλουν τάχα το καλό σου και όχι για να σε ξεφορτωθούν.
  • σε αυτούς που δεν έχουν ιδέα περί πραγματικών προβλημάτων.
  • σε αυτούς που σε χαιρετούν βαρυγκομώντας, θεωρώντας το βαριά κοινωνική υποχρέωση, αν όχι βασανιστική ποινή. Δεν ξέρουν πως είναι προτιμότερο να κάνουν πως δε σε είδαν ή πως δε σε ξέρουν, οι ανόητοι. Τα μούτρα τους καταντούν αηδιαστικά, ίσως περισσότερο και από τα δικά σου, απ’ αυτήν την αγγαρεία.
  • σε αυτούς που αγνοούν τους συγγενείς τους και τους θέλουν εξαφανισμένους, αν όχι νεκρούς, τη στιγμή που το παίζουν ηθικοί (ηθικιστές είναι πραγματικά) και θεωρούν τη συγγένεια αίματος σημαντικό δεσμό. Ψέματα.
  • σε αυτούς που είναι γλοιωδώς ευγενικοί. Σκουλήκια, δηλαδή.
  • σε αυτούς που ενώ το παίζουν υπεράνω, το βλέμμα τους έχει αλλοιωθεί από τη ζήλια.
  • στους ηθικιστές, προβάλοντες το αγαθόν, οι οποίοι ΔΕΝ ζουν έτσι.
  • στους ανήθικους που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς την προσπάθεια να σοκάρουν.
  • σε αυτούς που βάζουν ταμπελίτσα »φασίστα» σε όποιον έχει ασχοληθεί με αρχαία Ελλάδα. Εσύ είσαι φασίστας, αγαπητέ ταμπελιτσο-κρεμαστή.
  • σε αυτούς που »δημιουργούν» εχθρούς επειδή είναι πολύ άχρηστοι για να έχουν  ή για να τους βρουν.
  • σε αυτούς που επειδή έχουν κομπολόι, όλοι οι άλλοι είναι συμπερασματικά γκέι.
  • σε αυτούς που είναι εναλλακτικοί και έτσι.
  • σε αυτούς που το παίζουν φτωχοί ενώ είναι πλούσιοι και σε αυτούς που το παίζουν πλούσιοι ενώ είναι φτωχοί.
  • σε αυτούς που δε συγχωρούν.
  • σε αυτούς που ξεχνούν.
  • σε αυτούς που θέλουν να προσηλυτίσουν πραγματικά αθώο κόσμο.
  • σε αυτούς που κάθε μέρα σου λένε αντίο για πάντα – χωρίς να το λένε.
  • σε αυτούς που έχουν επάγγελμα, πολιτικό βήμα, εξουσία και το κρύβουν.
  • σε αυτούς που μαζικά επιτίθενται σε άτομα που έχουν διαπράξει εγκλήματα και που η κοινωνία έχει ήδη καταδικάσει, με σκοπό να τους τιμωρήσουν, να τους σκοτώσουν, να λυτρώσουν τον κόσμο από μιάσματα, νομίζοντας πως οι ίδιοι τους είναι αλάνθαστοι. Όλοι φταίμε και μάλιστα πολύ, αγαπητοί μου, αλάνθαστοι κριτές. Μόλις το συνειδητοποιήσετε (και αν το συνειδητοποιήσετε) θα είναι αργά και εγώ απών.
  • σε αυτούς που φοβούνται το διαφορετικό επειδή δεν μπορούν, ούτε θέλουν να το κατανοήσουν. Το αποφεύγουν συστηματικά και μεθοδευμένα.
  • σε αυτούς που τα κάνουν όλα όταν εσύ λείπεις. Εύχονται διακαώς να λείπεις, μη τυχόν και χαλάσεις την ατμόσφαιρα ρε απαίσιε. Και το ξέρεις πως όλα γίνονται τότε. Όταν εσύ είσαι παρών (κάθε 31η Φεβρουαρίου) δε συμβαίνει τίποτα. Τότε έχουν δουλειές ή βιάζονται να προλάβουν το φαγητό, μην καεί. Και δεν υπάρχει χρόνος για βλακείες.
  • σε αυτούς που είναι υπέρ της αυτοδιαχείρισης, επειδή διάβασαν αυτήν τη λέξη στο indymedia για να κάνουν φιγούρα. Αυτοδιαχείριση δε σημαίνει αραλίκι στα γρασίδια, αναρχικοί του κώλου. Σημαίνει στρώσιμο κώλου στη δουλειά, αν το έχετε υπ’ όψιν.  Α, και τότε δε θα υπάρχει κράτος για να του εναντιωθείτε.
  • σε αυτούς που μιλούν, γελούν, βρίζουν, τσακώνονται, κουβεντιάζουν και μόλις εσύ ξεστομίσεις μια μόνο λέξη, βγάζουν ΟΛΟΙ το σκασμό και σε κοιτούν λες και μόλις προσγειώθηκες με το ιδιωτικό σου διαστημόπλοιο από τον Άλφα Κενταύρου. Και με μίσος, με μένος, όχι μόνο με περιέργεια.
  • σε αυτούς που περιμένουν τον Τσακ Νόρις να τους βγάλει από το ΔΝΤ, να τους γλιτώσει απ΄την οικονομική κρίση και να επέλθει ο επίγειος Παράδεισός τους.
  • σε αυτούς που δεν σε καλούν ποτέ και σε τίποτα.
  • σε αυτούς που νομίζουν πως όλα είναι τέλεια και παντού βλέπουν πεταλουδίτσες, φραουλίτσες, κορδελίτσες και άλλα τέτοια εμετικά αντικείμενα.
  • σε αυτούς που έχουν απόλυτη άποψη για την Τέχνη χωρίς να έχουν δημιουργήσει ποτέ κάτι.
  • σε αυτούς που ποτέ δεν έχουν ακούσει Bach. Και ιδίως σε αυτούς που ψευδώς ισχυρίζονται πως έχουν ακούσει Bach.
  • σε αυτούς που περνούν διαδοχικά από τα στάδια: φυσιολογική και παιχνιδιάρικη παιδική ηλικία, επαναστατημένη και εξαγριωμένη εφηβεία, έξαλλη και ξέγνοιαστη νεανική ζωή, άκρως πολιτικοποιημένη και κοινωνικά συνειδητοποιημένη, φυσιολογική και ήρεμη ζωή μέσης ηλικίας, με κάθε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό προνόμιο και δικαίωμα και με συνεχή αγώνα εξαφάνισης των κάθε είδους υποχρεώσεων, ’’σοφά’’, μίζερα και wannabe teenager again γηρατειά.
  • σε αυτούς που έχουν πολλές γνωριμίες και σου ζαλίζουν τ’ αυτιά με τις χαιρετούρες τους. ‘Γεια σας!, Τί κάνετε;, Πολύ καιρό έχουμε να τα πούμε… Γεια σας, γεια σας!…’.
  • σε αυτούς που είναι ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ.
  • στους δήθεν.

=========================

Ζητώ απ’ όλους συγγνώμη,

Κυάνεον Σέλας

=========================

Dedicated… (πατήστε το κουμπάκι »play» πάνω αριστερά)

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Whitenoisesound.ogg#file

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Άλλα, Κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to the greatest dedication

  1. Ο/Η Eponymous, or not? λέει:

    Εδώ γιατί δεν έχει καθόλου σχόλια;

  2. Ο/Η Κυάνεον Σέλας λέει:

    Και τώρα έχει περισσότερα. :Ρ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s