…dedicated to humanity…

(Το παρακάτω μήνυμα έγραψα και έστειλα σε κάποιες επαφές τον Μάρτιο του 2011, προκειμένου να καθαρίσει το τοπίο γύρω από την »Κρίση». Το ξαναφέρνω στο φως.)

…………………………………………………………………………………………………..

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ

===== Προχωρήστε με δική σας ευθύνη. Απολαύστε υπεύθυνα. Πάντα. =====

Περικοπές συντάξεων, περικοπές μισθών, αυξήσεις σε τέλη κυκλοφορίας, αύξηση στο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, λουκέτα σε επιχειρήσεις και υπηρεσίες, απολύσεις εργαζομένων, και πάει λέγοντας.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε:

κρατική αποδιοργάνωση, έντονες διαμαρτυρίες, μαζικές απεργίες, ατομικές αυτοκτονίες, απεργίες πείνας και δίψας, και πάει λέγοντας.

Ο μέσος εγκέφαλος (ή ότι έχει απομείνει τουλάχιστον) θα μπορούσε, βλέποντας τα παραπάνω, να θέσει κάποιες ερωτήσεις στον εαυτούλη του και στη συνέχεια να προσπαθήσει να ικανοποιήσει την περιέργεια του και να ξοδέψει λιγότερο ανώφελα τον χρόνο του, ψάχνοντας για απαντήσεις.

Οι ερωτήσεις στην περίπτωση ύπαρξης μιας ενέργειας, μιας δράσης, είναι ΠΑΝΤΑ οι ίδιες:
α) Γιατί;
β) Ποιοί;
γ) Με τί σκοπό;

Οι αναγνώστες ίσως να περιμένουν απαντήσεις. Επειδή όμως η μασημένη τροφή δεν έχει γεύση, οι απαντήσεις μου είναι οι εξής:
α) Γιατί;
-Γιατί κλάνει το γατί.

β) Ποιοί;
-Ο κ. Φούφουτος και ο κ. Πικραμένος.

γ) Με τί σκοπό;
-Έτσι, για να περνάει η ώρα.

Δύσκολα τα πράγματα. Κρίσιμη η κατάσταση. Τό ‘πε και η τηλεόραση, η μοναδική, πλέον, πηγή αστείρευτης και αληθινής Γνώσης.

Έχουμε ακούσει δισεκατομμύρια φράσεις (που πουλάνε και αρέσουν αυτή την περίοδο), οι οποίες περιέχουν λέξεις-κλειδιά όπως: φτώχεια, κρίση, πρόβλημα, αδιέξοδο.
Φτώχεια, λατέρνα και φιλότιμο.

Παραθέτω κάποιες χιλιοδιατυπωμένες φράσεις και τις αντίστοιχες σκέψεις που διασχίζουν τους εγκεφάλους αυτών που τις διατυπώνουν, τη στιγμή που τις διατυπώνουν:
Τα bold σχόλια δικά μου.

-Άσε, δύσκολα τα πράγματα. Κι ακόμη πιο δύσκολα για τους αδύνατους. Κι εγώ δεν τα βγάζω πέρα, είμαι φτωχός.
(Είμαι φτωχός. Δε μου φτάνουν για να έχω δεύτερο αμάξι, εξοχικό, macbook. Είμαι φτωχός. Δεν τα ‘χω για να πάω Βερολίνο φέτος τα Χριστούγεννα. Είμαι φτωχός. Το καλοκαίρι θα αρκεστώ να το περάσω μαρτυρικά στο χωριό μου στη Χαλκιδική υπομένοντας τα μαρτύρια του Ιώβ, αντί να περάσω κι εγώ ένα δίμηνο σαν normal, εργαζόμενος άνθρωπος στη Σκιάθο.)

-Δύσκολος θα είναι και φέτος ο χειμώνας για τους μικρομεσαίους μπλα μπλα μπλα… (λέει η παρουσιάστρια ειδήσεων) (μπλα μπλα μπλα, νταξ, το ΄πα το ποίημα και σήμερα)
-Ναι, δύσκολο χειμώνα θα περάσουμε. Τη βγάζουμε δεν τη βγάζουμε… (προσθέτει ο συνάδελφος παρουσιαστής ειδήσεων, ο οποίος έχει εβδομαδιαίο εισόδημα ίσο με το ΕΦΑΠΑΞ ενός πικραμένου) (Τη βγάζουμε δεν τη βγάζουμε… Την κατάρα μου να ‘χουν που μου έκαναν περικοπή 1000 ευρώ την εβδομάδα από το σταθμό! Οι αλήτες! Τώρα βγάζω μόνο 3000 την εβδομάδα…)

(Αυτό λέγεται τσουβάλιασμα.
» Όλοι μέσα στο σακί, γρήγορα! Ότι περισσέψει, κόψτε το!» , λένε οι αρμόδιοι κύριοι…)

-Άσε φίλε, δύσκολοι καιροί. Διανύουμε περίοδο κρίσης σε κάθε επίπεδο, υλικό και πνευματικό. (Δε μπορώ να συντηρήσω τη γκόμενα ρε γαμώτο! ή Δεν έρχεται κόσμος στο μαγαζί που παίζουμε, στα σκατά κύλισε ο πολιτισμός! ή Πώς θα προωθηθώ τώρα σε περίοδο ισχνών αγελάδων; Πώς θα απολαύσει ο κόσμος την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα μου; ή Πάνε, τέρμα τα μπαράκια τώρα. Ακρίβυναν άγρια τα ποτά.) (Αυτό λέγεται πολιτισμός, αγαπητοί;)

-Χιλιάδες προβλήματα αντιμετωπίζουν οι νέοι. Ανεργία, αναγκάζονται να ασκούν επαγγέλματα που δεν τους αρέσουν…
(Οκ, συμφωνώ. Εν μέρει. Γιατί οι νέοι ελληναράδες έχουν πλήρως διαποτιστεί με πανίερες ιδέες, όπως της μονιμότητας, του δημοσίου, της ξεκούρασης, της χαλάρωσης, του ωχαδερφισμού. Το δημόσιο επάγγελμα είναι πλέον η όαση του τεμπέλη. Δε μιλώ για το 1% των δημοσίων υπαλλήλων που έχει τις ευθύνες ΟΛΩΝ, αλλά για το 99% που του τις φορτώνει. Και επίσης: ποιά η προοπτική της εξέλιξης των επαγγελμάτων, όταν το 70% των νέων γίνονται μπάτσοι για να εξασφαλίσουν μια θέση στον ήλιο της καλοπέρασης; Συγγνώμη, αλλά αυτό που ψάχνουν πολλοί νέοι ονομάζεται χόμπι και όχι επάγγελμα. Δεν είπαμε η δουλειά να γίνει δουλεία. Να έχει όμως ένα βαθμό υπευθυνότητας, επιτέλεσης έργου και τελικά ικανοποίησης. Αλλιώς είναι πήγα, κοιμήθηκα, ξύπνησα, γύρισα.)

Επειδή το πρόβλημα είναι μάλλον οικονομικό, γιατί χέστηκε ο Έλληνας για την πνευματική κρίση, θα φυσήξω για να φύγει το σύννεφο που έχει θολώσει τη λέξη ΦΤΩΧΕΙΑ.

Παιδάκια,
φτώχεια έχω όταν σαν παιδάκι μου τρέχουν τα σάλια στη θέα ενός παγωτού-πυραύλου (μεγέθους άσ’ το-καλύτερα) που απολαμβάνει ο συμμαθητής, την ώρα που εγώ τρώω αέρα κοπανιστό γιατί ο μπαμπάκας και η μαμάκα δεν έχουν να μου δώσουν παρά μόνο για κουλούρι και περιμένω πότε θα έρθει κάποιο ουρανοκατέβατο χαρτζιλίκι του 1 ευρώ, για να επαναφέρω σε φυσιολογικό επίπεδο υγρασίας τη γλώσσα μου με μια γρανίτα του κώλου. Αυτό λέγεται φτώχεια!

Φτώχεια έχω όταν δεν έχω λεφτά για να αγοράσω ψωμί!

Μη στενοχωριέστε παιδάκια! Δε θα πάθει τίποτα κανένας! Δε θα καταστραφεί καμία Ελλα-δούλα! Το εγγυώμαι εγώ. Γιατί; Γιατι ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ θέλει την κρίση. ΟΛΟΙ στενοχωριούνται με την κρίση. Δάκρυα απελπισίας κυλούν στα μαγουλάκια τους. Ας τους πάρουμε όλους, έναν έναν.

Στενοχωριέται:
Ο άρχων, ο έχων εξουσία, ο ηγέτης με το ζόρι. Κλαίει. Πού θα ασκήσει την εξουσία του όταν δε θα υπάρχει πλέον η έννοια του κράτους; Η έννοια του πολίτη α’, β’, γ’, ω’ κατηγορίας; Ποιόν θα μαστιγώσει; Ποιόν θα πατήσει, λιώνοντας τον σαν σκουλήκι; Ποιόν θα κάνει σαπούνι; Ποιούς θα βάλει να παίξουν στο stratego του με αληθινούς στρατιώτες-κράτη-ανθρώπους-αμάχους, για να βλέπει και να ξεχνά για λίγο την παν-βαρετή ζωή του; Ποιόν θα κάνει οδοντόκρεμα; Ποιός θα τον προσκυνά πλέον; Ποιός θα του αποδίδει σπονδές με τη συνοδεία θυσιών; Πώς θα μπορέσει να συνεχίσει να είναι επί-γης-θεός; Ποιός βλάκας θα αναγκαστεί να φιλήσει τους πόδας αυτού;

Ο λαοπλάνος, ο χειραγωγός, ο μαζο-ελεγκτής, ο ηγέτης. Ποιούς θα ελέγχει πλέον; Πίσω από ποιών τις πλάτες θα κρύβεται; Ποιόν θα βάλει για ασπίδα για να μη φάει αυτός τη σφαλιάρα; Σε ποιούς εγκεφάλους θα ασκεί επιρροή πλέον; Ποιοί θα τον θαυμάζουν και θα τον ονειρεύονται κάθε βράδυ; Πώς θα μπορέσει να συνεχίσει να είναι επί-γης-θεός; Ποιός βλάκας θα προσφερθεί να φιλήσει τους πόδας αυτού; Πώς θα το παίζει ανοιχτόμυαλος και teenager στην τηλεόραση, αποκτώντας ποσοστά τηλεθέασης 80% και φανατικούς ομοϊδεάτες-θαυμαστές έτοιμους να κόψουν τις καρωτίδες τους για χάρη του, όταν δε θα υπάρχει τηλεόραση ή όρεξη για τηλεόραση; Πώς θα συνεχίσει να είναι κρυπτο-βασιλιάς ενώ το παίζει Che Guevara; Πώς θα συνεχίσει να έχει βασιλικές απολαβές και βασιλική εξουσία στα μουλωχτά ενώ φανερά δείχνει υπεράνω;

(Γιατί αν κάποιος προσκυνηθεί με το ζόρι λέγεται τύραννος, ενώ αν προσκυνηθεί σχεδόν ελεύθερα λέγεται ηγέτης; Και στις 2 περιπτώσεις δεν τον προσκυνούν; Μάλιστα, πολλές φορές, οι συμπεριφορές τους είναι παρόμοιες…)

Ο απλός, μέσος πολίτης. Πολύ στενοχωριέται γι’ αυτό το θέμα ο απλός πολίτης. Πώς θα συντηρήσει την οικογένειά του; Πώς θα ταΐσει τον σκύλο του; Πώς θα αγοράσει καινούρια παπούτσια; Πώς θα βγει το βράδυ για καφέ, να χαλαρώσει ρε αδερφέ; Πώς θα βγει για φαγητό στο εστιατόριο μια φορά τη βδομάδα; Πώς θα αγοράσει το νέο αυτοκίνητο της χ εταιρείας για να τον ζηλέψει ο γείτονας; Πώς θα μπορέσει να ψυχαγωγηθεί σε μπαράκια, σκυλάδικα, κουτουκάκια, ελληνάδικα (ναι, το ακούσαμε κι αυτό!), όταν οι τιμές ανεβούν ή όταν ΟΛΑ τα μαγαζάκια κλείσουν; Ποιός κακός ηγέτης θα του κλωτσάει τον κώλο για να μπορέσει αυτός να διαμαρτύρεται στη συνέχεια (αν και κατά βάθος είναι μαζοχιστής) όταν δε θα υπάρχουν πλέον ηγέτες ή κώλοι; Πώς θα μπορέσει να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών, εγγόνων, δισέγγονων και πάει λέγοντας, χωρίς να χρειαστεί αυτοί οι απόγονοι να κάνουν τίποτα; Πώς θα μπορέσει να συνεχίσει να κοροϊδεύει τον εαυτό του και όλους τους άλλους λέγοντας ότι εργάζεται, ενώ το μόνο που κάνει είναι να ανοιγοκλείνει τα βλέφαρά του, να εισπνέει και να εκπνέει; Πώς θα συνεχίσει να εξασκεί τις ιερές, πάνσοφες, πνευματικές, πανάρχαιες, απόκρυφες, απαραίτητες, ανθρώπινες υπερ-λειτουργίες μαμ, κακά, κοκό και νάνι; Και αν καταφέρει να τις συντηρήσει και να συνεχίσει να τις ασκεί, σε ποιό βαθμό θα ξεπέσουν οι πνευματικά υψηλές δραστηριότητες μαμ, κακά, κοκό και νάνι;

Ο καλλιτέχνης. Σε ποιόν θα πουληθεί; Πού θα παρουσιάσει την εξαιρετικά υπερ-δουλεμένη του δουλειά όταν ΚΑΝΕΙΣ δε θα ενδιαφέρεται για τέτοια πλέον; Σε ποιόν θα πουλήσει ψέματα και αέρα κοπανιστό; Πώς θα αποδείξει ότι είναι ο μέγιστος κουλτουριάρης όλων των εποχών; Σε ποιόν θα το παίξει έξυπνος και τί θα βρει να πει αν το προσπαθήσει; Πώς θα αποδείξει ότι μόνο αυτός είναι η τελευταία επιλογή της ανθρωπότητας, αν η ανθρωπότητα θέλει να σημειωθεί πολιτιστική ανάκαμψη;

Ο πολιτικός. Κάθε χρώματος. Ο δεξιός, ο αριστερός, ο κεντρώος, ο ακροδεξιός, ο ακροαριστερός, ο βορειοδυτικός, ο ανατολικοδυτικός. Ποιός θα τον ψηφίσει; Πού πήγε η δημοκρατία, που να πάρει; Πώς θα μπορέσει να επιβάλλει, πλέον,αυτό που θέλει με τη συγκατάθεση του 51% του συνόλου; Ποιός θα τον υποστεί σε 1000 και 1 συγκεντρώσεις όπου θα βγάλει λόγο; Ποιός θα τον παρακαλέσει για μια θέση για τον γιο του ή για ένα   »χρηματικό δωράκι» τότε που δε θα υπάρχουν ούτε θέσεις, ούτε γιοί, ούτε χρήματα, ούτε κράτος; Τί θα κάνει τότε που θα χάσει τη δύναμή της η δημοκρατία των λίγων, η κρυφή ολιγαρχία των έξυπνων καθαρμάτων; Η »καλή» δημοκρατία που φαινομενικά εκφράζει την άποψη του ΚΑΘΕ πικραμένου;

Ο ηθικός προσηλυτιστής. Ποιόν θα πρήξει περί σωστού και ηθικού όταν όλες οι αξίες καταρρεύσουν; Ποιόν θα προσπαθήσει να πείσει να πιστέψει ότι ακριβώς και αυτός; Τί »σωστό» θα επικαλεστεί τότε, όταν η αξία του »εγώ» του θα έχει εντελώς κατακερματιστεί;

Ο ανήθικος. Τί θα βρει να πει για να πρήξει όλους τους άλλους; Πώς θα κοροϊδέψει τους εκάστοτε ηθικούς δρόμους όταν  αυτοί χάσουν κάθε προσηλυτιστικό χαρακτήρα και όταν ο καθένας κοιτάξει να σώσει το τομάρι του γιατί δε θα γίνεται διαφορετικά; Πώς θα μπορέσει να πρήξει και να σοκάρει όλους τους άλλους με τη ζωή του όταν πλέον κανείς δε θα του δίνει σημασία;

Ο στρατολάγνος εθνικιστής. Πώς θα περάσει ένας χρόνος από την άχρηστη ζωή του; Ποιόν θα έχει να »καθοδηγήσει» δια ροπάλου; Πώς θα υπερασπιστεί το ιερό γι’ αυτόν τρίπτυχο (πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια); Τί εργαλεία εξουσίας θα πιάνουν τα χεράκια του όταν κάθε είδους όπλα αχρηστευθούν, επειδή θα αχρηστευθεί και η ίδια αξία της ζωής; Ποιούς κώλους θα κλωτσήσει όταν δε θα υπάρχουν πλέον στρατόπεδα, φαντάροι, νεοσύλλεκτοι, στρατός; Πώς θα μπορέσει να υπερασπιστεί με τίμημα τη ζωή του την πατρίδα στέλνοντας στο πεδίο της μάχης τον κάθε φουκαρά φλώρο την ώρα που ο ίδιος απολαμβάνει το καφεδάκι του; Ποιά πατρίδα θα υπερασπιστεί όταν δε θα υπάρχει η έννοια »Ελλάδα» ή »Γαλλία» ή »Ζιμπάμπουε»; Ποιανού διαμαρτυρόμενου αθώου τα μούτρα θα ματώσει ο αστυ-ανομικός που θέλει να επιβάλλει το σωστό (το σωστό γι’ αυτόν μόνο, επαναλαμβάνω!!!), όταν όλοι θα έχουν χάσει την όρεξη για καβγάδες;

Ο »κουλτουριάρης». Ποιόν θα βρει να του πουλήσει την κουλτούρα του; Τί θα βρει να κάνει όταν το αραλίκι δε θα υφίσταται σαν έννοια; Ποιόν μπάτσο θα βρει να χτυπήσει όταν δε θα υπάρχει στρατός ή αστυνομία να τον προφυλάξουν (σπανίως, το ομολογώ, αλλά το κάνουν) από φωτιά, σεισμό και μετά να τους χτυπήσει ο άχρηστος ψευτοεπαναστάτης; Σε ποιούς θα το παίξει υπεράνω και cool όταν τα αποθέματα μπάφου τελειώσουν;  Σε τι ποσοστά θα κατέβει ο δείκτης πώλησης της ποζεριάς του, οποιασδήποτε αισθητικής;

Ο »ανοιχτόμυαλος». Ποιόν θα βρει να πείσει για το ένα πολίτευμα, τη μία θρησκεία, το ένα πιστεύω, το ένα είδος αρσενικού ανθρώπου και το ένα είδος θηλυκού ανθρώπου όταν όλα κατακερματιστούν; Τί θα κάνει τότε που οι »κακοί διαφορετικοί» θα πάνε να δουν αν έρχομαι; Ποιά θα είναι η ασχολία του τότε που θα έχει πετύχει την εξαφάνιση της διαφορετικότητας την οποία ονόμαζε εθνικισμό ή αναρχισμό;

Ο »κλειστόμυαλος». Το 99% του πληθυσμού. Βλ. ο απλός, μέσος πολίτης. Ή o aplos, mesos politis pou thelei na thewreitai »in». No more comments. Αηδίασα.

Ο αναρχικός των οπισθίων. Ποιό κράτος, ποιά εξουσία και ποιόν μπάτσο θα έχει να πολεμήσει ο αναρχικός-παοκτσής όταν αυτές οι έννοιες καταργηθούν; Ποιά βιτρίνα θα σπάσει ο αναρχικός που θέλει να γκρεμίσει τη βουλή για να χτίσει μια άλλη όπου αυτός και τρεις φίλοι του θα κυβερνήσουν, όταν δε θα υπάρχουν βιτρίνες γιατί δε θα υπάρχουν προϊόντα; Ποιανού μούτρα θα ματώσει ο αναρχικός με τα ευγενή και δημιουργικά αισθήματα καταστροφής, όταν όλοι θα έχουν χάσει την όρεξη για καβγάδες; Πώς θα το παίξει επαναστάτης της πλάκας όταν δε θα υπάρχουν πιστεύω ή αρχές για να εναντιωθεί; Ποιοί θα είναι οι ομοϊδεάτες του αντιρατσιστή κατά τ’ άλλα, αφού θα τους έχει βγάλει όλους φασίστες επειδή δεν πιστεύουν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια πράγματα με αυτόν;

Ο οικονομολόγος. Τί δουλειά θα κάνει τώρα; Σε ποιόν θεό θα πιστεύει τώρα που το ευρώ πήγε στον διάολο;

Ο Έλιν. (Ο ‘Ελλην, δηλαδή, αν ήξερε ορθογραφία.) Ποιόν θα βρει να καταραστεί ο εθνικόφρων, φασίστας, αρχαιοκάπηλος, ανορθόγραφος, ανίκανος, 12θεϊστο-χριστιανός (ναι και τα 2!), ρατσιστορατσιστής, ελληναράς όταν δε θα υπάρχουν σύνορα ή Ελλάδα; Όταν όλοι θα είμαστε ξένοι; Ποιός λαθρομετανάστης θα του φταίει τότε; Θα συνεχίσει να βρίζει τα greeklish τη στιγμή που ο ίδιος είναι εντελώς ανορθόγραφος; Θα συνεχίζει να το παίζει γνήσιος γονιδιακά Έλληνας για να κρύψει μια μη-ελληνική του ρίζα (σαν κάποιον που το όνομά του αρχίζει από Αδόλφος και τελειώνει σε Χίτλερ); Θα επικαλείται τον Σωκράτη τον οποίο άνθρωποι σαν κι αυτόν δηλητηρίασαν εκείνα τα χρόνια; Θα συνεχίσει να υπηρετεί το ιερό (γι’ αυτόν) τρίπτυχο;
1) θρησκεία (Δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται. Οι πιο »ψαγμένοι» Έλινες νομίζουν ότι η θρησκεία είναι ένας τρόπος κοινωνικής διασκέδασης και ελέγχου των μαζών. Μη μου μιλάς για μεταφυσική ρε φίλε τη στιγμή που πιστεύεις μόνο σε ότι βλέπεις, ακούς, γλείφεις, αγγίζεις και μυρίζεις. Αν πιστεύεις σε αυτά, καλά κάνεις. Μη μας το παίζεις όμως πνευματικός άνθρωπος!)
2) πατρίδα (Σαν γνήσιος Έλινας, μισεί οτιδήποτε ΔΕΝ είναι ελληνικό. Από ένα ζευγάρι ρωσικές κάλτσες, μέχρι έναν αμερικάνικο γάντι baseball. Επειδή, η Ελλάς είναι το στολίδι της γης, το λίκνο του πολιτισμού, το διαμάντι των επιστημών και άλλες τέτοιες μπαρουφολογίες. Το μίσος του αυξάνεται τρομερά, όταν η χώρα προέλευσης των εκάστοτε εμπορεύσιμων αντικειμένων είναι κοντά στην Ελλάδα και κυρίως βορειο-ανατολικο-νότια αυτής.)
3) οικογένεια (3 γκόμενοι-ες ανάλογα με το φύλο του Έλινα, αν και συνήθως είναι ανήρ, παιδιά που διασκεδάζουν καίγοντας γάτες κλπ)

Ο δάσκαλος. Σε ποιούς θα κάνει μάθημα και πού, τότε που δε θα υπάρχουν σχολεία; Πώς θα μπορέσει να απελευθερώσει στη φύση τα εκατομμύρια κόμπλεξ του; Σε ποιούς αθώους, αφελείς, απονήρευτους εγκεφάλους θα προσπαθήσει να κάνει πλύση περί της τιτανο-τεράστιας σημασίας της κλίσης του οράω-ορώ και της επίλυσης μιας β’ βάθμιας εξίσωσης; Ποιόν κώλο θα βρει πρόχειρο για λάκτισμα όταν μαθητές δε θα υπάρχουν; Ποιούς εγκεφάλους θα πείσει να λατρέψουν σαν θεότητες τις εκάστοτε επιστημονικοβλακείες τότε; Πώς θα καταφέρει να κάνει μικρούς σε σώμα και ψυχή βλάκες να σιχαθούν εντελώς οποιαδήποτε γνώση και να κοροϊδεύουν όποιον ενδιαφέρεται γι’ αυτήν;

Ο μαθητής. Πού θα πάει τότε για να απελευθερώσει όλα την ενστικτώδη, ζωώδη, κομπλεξαρισμένη, καταπιεσμένη και ιδρωμένη του ενέργεια; Πού θα το παίξει grown-up; Πού θα βρει σαχλαμάρες-σπαστικούς ενήλικες για να τους πρήξει την ύπαρξη; Πού θα πάει να το παίξει καταπιεσμένη, αδικημένη, επαναστατημένη νεολαία, μέχρι να βολευτεί και να το παίξει σοφή, ήρεμη, δημοκρατική, συμφεροντολογική, υπεύθυνη ωριμότητα; Πού θα φτύσει;

Ο βολεμένος. Αυτός κι αν στενοχωριέται. Χάλια είναι. Δε μπορώ να τον συνεφέρω. Φέρτε μου χαρτομάντηλα, να σκουπίσω τις μύξες του από το κλάμα.

Ο αδικημένος. Ο κλαψιάρης. Καλός μαζοχιστής είναι κι’ αυτός. Για ποιό θέμα θα παραπονεθεί τότε που ΟΛΑ θα πηγαίνουν στραβά; Τί θα του πρωτο-πάει στραβά τότε;

Ο »έξυπνος». Σε ποιόν θα πουλήσει την εξυπνάδα του τότε που όλοι πραγματικά θα τρέχουν και δε θα προλαβαίνουν; Πώς θα ικανοποιηθεί ο ναρκισσισμός του;

Ο »χαζός». Σε ποιόν θα το παίξει χαζός για να είναι συμπαθής, τότε που η συμπάθεια δε θα υφίσταται ως έννοια;

Οι κακοί. Ποιόν θα βρουν να βασανίσουν; Ποιόν θα κάνουν σαπούνι αφού τότε τα σαπούνια δε θα έχουν πέραση; Ποιόν θα σκοτώσουν όταν δε θα’ χει τόση πλάκα (γι’ αυτούς) μετά από τόοοοση φασαρία; Πού θα βρουν εθελοντές-πρόβατα για λοβοτομή; Μήπως αναγκαστούν να αυτο-βασανιστούν αφού θα είναι η τελευταία σοδομιστική ενέργεια που δεν έχουν ακόμα δοκιμάσει;

Οι καλοί. Ποιόν θα πρωτο-βοηθήσουν; Για ποιό θέμα θα ενδιαφερθούν όταν όλα θα έχουν καταστραφεί; Τί θα πρωτο-φτιάξουν; Ποιόν θα βρουν να »ευεργετήσουν»; Πού θα βρουν κάποιον κακό για να τον ευνουχίσουν, κάνοντας ευτυχισμένους τους υπόλοιπους »καλούς»;;

(Ευτυχώς που υπάρχουν και οι κακοί για να εκτονώνονται κάπου οι καλοί. Αν δεν υπήρχαν, οι καλοί θα αναγκάζονταν να γίνουν κακοί. Οι κακοί, πάλι, εκτονώνονται παντού.)

ΟΧΙ, μη στενοχωριέστε! Τίποτα δε θα καταστραφεί, δυστυχώς. Αλλιώς θα κλάψουν όλοι οι παραπάνω με πολύχρωμο δάκρυ. Θα πνιγούμε όλοι από τσουνάμι δακρύων και μύξας.
Βέβαια υπάρχει και ένα πολύ μικρό ποσοστό στο οποίο δεν αναφέρθηκα. Υπάρχουν τέσσερα περίπου άτομα στον κόσμο, που θέλουν να αφανιστεί κάθε ίχνος ζωής πάνω στη γη, ώστε να υπάρχει ησυχία την ώρα που εκείνοι θα αυτοκτονούν. Πολύ καλά παιδιά. Την ευχή μου ας έχουν. Ψόφος!
Δεν είναι και τόσο απελπιστική όλη αυτή η καταστροφολογία, έτσι; Αν το καλοσκεφτείς, μάλιστα, είναι μια χαρά!

Το ξεκαθαρίζω τώρα: ΔΕΝ είμαι υπέρ των extreme φορολογικών μέτρων, της δυσχέρειας, της ανέχειας και της κρίσης. Θεωρώ ότι σκοπός των λίγων είναι να φέρουν απελπισία στους πολλούς. Αυτό είναι πολύ λυπηρό και η προσπάθειά τους να το επιβάλλουν σιχαμερή. ΔΕΝ είμαι όμως και υπέρ των παχιών λέξεων, της καταστροφολαγνείας, του δηθενισμού, της πόλωσης, της ποζερο-αγανάκτισης, της επιβολής της εξουσίας, της επιβολής του όχλου, της εξαπάτησης.


Όταν η Αλήθεια ξεδιπλώνεται και ξεφλουδίζεται μπροστά σου σαν μια σάπια μπανάνα, η ερώτηση είναι η εξής:
-Τί ήθελες να δεις; Το εσωτερικό της μπανάνας ή τις φλούδες;

Ερώτηση:
Πότε είναι ευκολότερο να κρυώσει κανείς με 10 μόνο βαθμούς Κελσίου; Όταν αυτή η θερμοκρασία έρχεται απότομα από τους 40 βαθμούς ή όταν κατεβαίνει σταδιακά;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΠΟΤΟΜΑ ΠΕΣΙΜΑΤΑ!  Ή ΣΤΑ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΡΥΟΠΑΓΗΜΑΤΑ!     ; )

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

Advertisements

About Κυάνεον Σέλας

מנא ,מנא, תקל, ופרסין
This entry was posted in Κοινωνία and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to …dedicated to humanity…

  1. Παράθεμα: περί αγανακτισμένων | Κυάνεον Σέλας

  2. Ο/Η Νιέτζο λέει:

    Κανένας δεν τολμάει να σχολιάσει εδώ.
    Τζιζ, καίει.
    Τσιζ, κέηκ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s